Το πνεύμα των Χριστουγέννων

Αντιχριστουγεννιανοί

όλου του κόσμου,

ενωθείτε!

Περί μυστηρίων, μυήσεων και μαγικών πυλών

Ο κόσμος μας είναι γεμάτος από μυστήρια...

Μυστήρια ή απλά κενά γνώσης, τα οποία αδυνατεί να καλύψει η πεπερασμένη νοημοσύνη μας ("σας" εννοώ, αλλά είπα να το παίξω μετριόφρων).

Mάρτυρας ενός τέτοιου μυστηρίου έγινα κι εγώ, λοιπόν, λίγες ημέρες πριν...

Πρόκειται για μια μαγική πύλη, η οποία έχει ως μαγική ιδιότητα την ικανότητα να σε φέρνει αντιμέτωπο με τις πιο μύχιες, τις πιο κρυφές και σκοτεινές πτυχές του εσωτερικού σου κόσμου μέσω του ταξιδιού αυτογνωσίας που σε καλεί να κάνεις προκειμένου να την διαβείς.

"Ουδείς αγεωμέτρητος εισίτω!" έγραφε στην είσοδο της ακαδημίας του Πλάτωνα... Στα Καβείρια μυστήρια δεν μπορούσες να συμμετάσχεις αν πρώτα δεν περνούσες από μια διαδικασία κάθαρσης, εξομολόγησης...

Κάτι ανάλογο, αλλά χωρίς λόγια, παρά μόνο με μια χαρακτηριστική εικόνα-σύμβολο, σε προκαλεί να κάνεις η συγκεκριμένη πύλη, καθώς σε "ρωτάει" :

"Είσαι σε αρκετά υψηλό πνευματικό επίπεδο; Είσαι αρκετά άγιος, αγνός, αναμάρτητος; Είσαι μυημένος στα μυστήρια της ζωής και του θανάτου; Είσαι άξιος να διαβείς ετούτη τη θύρα; Είσαι σε επίπεδο ανάλογο του Ιησού Χριστού; Τότε -και μόνο τότε- μπορείς να διαβείς το κατώφλι ετούτο..."

Αυτό το, περί ου ο λόγος, μυστήριο σύμβολο απεικονίζονταν στην διαφανή και ωστόσο απροσπέλαστη επιφάνεια (οι αμύητοι και βάρβαροι το αποκαλούν "γυαλί") της πύλης (χυδαϊστί "πόρτα"):

(Εντάξει, το κράνος με προβλημάτισε κι εμένα λίγο...Μυστήρια είν' αυτά...)

Όπως καταλαβαίνετε, τα στάνταρντς που θέτει η συγκεκριμένη αυτογνωσιακή πύλη είναι πολύ υψηλά και δυσεπίτευκτα για την συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων...

Τί να έκανα λοιπόν;

Το σκέφτηκα 2-3 δευτερόλεπτα...

Γύρισα την πλάτη μου και...

Πήρα φόρα και πέρασα...

Περί σωστής διαπαιδαγώγησης

Πείτε με χαζοθείο, κουκουβάγια

ή ό,τι άλλο τραβάει η άδικη –προφανώς- ψυχή σας,

αλλά αυτό το παιδί θα πάει μια μέρα πολύ ψηλά.

Τί; Πώς είπατε;

Θέλετε αποδείξεις, επιχειρήματα ή έστω ενδείξεις;

Μα...

δεν ξέρετε πόσο σημαντικό είναι να έχει κάποιος,

από μικρός, τα σωστά πρότυπα;

Ο γέρος του βουνού (Δε θα περάσει η αλητεία!)

Ως γνωστόν, οι μεγάλες προσωπικότητες έχουν, εκτός από πολλούς φίλους, και αρκετούς εχθρούς. Όπως ήταν αναμενόμενο, δε θα μπορούσα κι εγώ να ξεφύγω από αυτόν τον αμείλικτο κανόνα.

Έχοντας όμως προβλέψει κάτι τέτοιο, ως ένας άλλος γέρος του βουνού (βλ. Hassan ben Sabbah), έχω διασπείρει παντού τους ανθρώπους μου. Σε κάθε γωνιά του κόσμου (κόψε κάτι, δε βγαίνω), κάτω από κάθε πέτρα, μέσα σε κάθε χαραμάδα, καραδοκούν οι άνθρωποί μου, οι οποίοι αποτελούν τα μάτια και τα αυτιά μου και οι οποίοι φροντίζουν για την ασφάλειά μου, αλλά και για την προάσπιση της τιμής και του ονόματός μου.

Αυτό, φαίνεται, δεν το γνώριζε μια ανόητη ύπαρξη ή ίσως, απλά, αλλά και συνάμα ανόητα, το αψήφησε και τόλμησε να γράψει σε πινακίδιο μαγαζιού της πόλης («Αύγουστος» λέγεται το μαγαζί, αλλά δεν θα κάνω και τζάμπα διαφήμιση) της Θεσσαλονίκης (προς Ανθέων μεριά, όπως με ενημέρωσε ο προσωπικός μου Αρτέμης Φον Μάτσεν) υβριστικά, προς το πρόσωπό μου, λόγια.

Φυσικά, κάτι τέτοιο δε θα μπορούσε να ξεφύγει της προσοχής των κοριών μου, πόσο μάλλον όταν μιλάμε για το top λαγωνικό μου με την κωδική ονομασία «Σαρδέλα».

Όρίστε και τα πειστήρια:

Ήδη γνωρίζουμε τον δράστη.
Το ψευδώνυμό του κάνει ρίμα με τη λέξη «παπαρίτσα».
Τα αντίποινα θα είναι πολύ σκληρά.

Υ.Γ.1: Τύφλα να έχει ο Τριανταφυλλόπουλος, η CIA, το FBI, η ΕΥΠ, η ΚΥΠ, το SKIP και η Scotland Yard.
Υ.Γ.2: Πράκτορα Σαρδέλα, προάγεσαι σε αρχιρουφιάνο μου. Ορίστε και η κουκούλα.