Επιστρέφω...

Ένα διάλειμμα για κατούρημα έκανα, απλώς.

Επιστρέφω...

Οι μειoνότητες και τα προβλήματά τους

Σκύψτε με αγάπη (όχι τόσο, αυτό είναι "με ερωτισμό") πάνω από το δράμα μιας ακόμη μειoνότητας του σκληρού και άκαρδου ετούτου κόσμου...



Μία κοινωνική προσφορά της Ploutwnios Productions.

Το κεσεδάκι για τις προσφορές σας,
όπως βγαίνετε, στα (ακρο)δεξιά σας.

Ευχαριστώ.

Αμάρτησα για ένα ρινοσφαιρίδιο!

Ένα από τα πράγματα που με ενοχλούσαν πάντα, είναι οι αμήχανες σιωπές μεταξύ ανθρώπων που γνωρίζονται ελάχιστα και προσπαθούν να βρούνε να πουν κάτι, ο,τιδήποτε, απλά και μόνο για να σπάσει η μονοτονία. Ανοησίες, πληκτικά θέματα, βλακώδεις –κατά τ’ άλλα – «εξυπνάδες». Έχω παρατηρήσει (εσείς όχι;) ότι μια πολύ συνηθισμένη απάντηση σε ανάλογες βαρετές μπουρδίτσες είναι η απίστευτου φιλολογικού κάλλους φράση :«γάμησέ τα!».

Παράδειγμα :
-«Είδες χθες πατάτα η Εθνική;»
-«Γάμησέ τα!»

Στο τέλος καταλήγεις να μιλάς για τον καιρό...

Τις προάλλες λοιπόν είπα να κάνω την υπέρβαση, να ξεπεράσω αυτόν τον σκόπελο και να αποφύγω να πέσω ξανά σ’ αυτήν την διαχρονική διαπροσωπική παγίδα. Για λόγους που δεν είναι της παρούσης είχα μείνει χωρίς αυτοκίνητο και περίμενα το λεωφορείο σε κάποια στάση (όχι σώματος, λεωφορείου). Πάνω που ήμουν έτοιμος να αποκωδικοποιήσω το πέταγμα των πουλιών (για να περάσει εποικοδομητικά η ώρα), σκάει μύτη (σημειώστε τη λέξη…) ένας γνωστός μου με το αμάξι του και μου λέει:

«Σπίτι πας; Σάλτα μέσα».

Σαλτάρω λοιπόν και ξεκινάμε.

Λέω από μέσα μου, «Πάλι τον κλασσικό διάλογο θα έχουμεεεεε… Θα κάνω την υπέρβαση! Με άλλα λόγια, θα βγάλω τον σκασμό και από εδώ πάνε και οι κανόνες ευγένειας, κουλουπού, κουλουπού...»

Όλα πήγαιναν μια χαρά, ώσπου ο γνωστός μου λόγω της αμηχανίας του, άρχισε να σκαλίζει τη μύτη του και σε κάποια φάση δεν μπορούσε να ξεφορτωθεί το μικρό πράσινο θησαυρό που μόλις είχε εξορύξει. Το κακό και επικίνδυνο της υπόθεσης ήταν ότι στην προσπάθειά του να ξεφορτωθεί το μυξοσφαιρίδιο από το δάχτυλό του, κουνούσε με δύναμη το χέρι του έξω από το παράθυρο με αποτέλεσμα να αλλάζει η πορεία του αυτοκινήτου με κάθε εναγώνια προσπάθειά του και να κάνουμε αλλεπάλληλα και γεμάτα χάρη ζιγκ-ζαγκ στη Μοναστηρίου, αποφεύγοντας πολλάκις στο τσαφ κολόνες, πινακίδες, κολονάκια και άλλα όμορφα εν δυνάμει φονικά καλούδια.

Στην οθόνη του μυαλού μου έβλεπα ήδη τους τίτλους των ειδήσεων:

«Τραγικό δυστύχημα με θύματα δύο νεαρούς άνδρες λόγω επίμονης μύξας»!
«Νεκροί για μια μύξα»!
«Πράσινα θανατηφόρα μπαλάκια και πώς να τα αποφύγετε εν ώρα οδήγησης»!

Τι να έκανα; Προκειμένου να σώσω το τομάρι μου έκανα γαργάρα την «υπέρβασή» μου και ξεκίνησα συζήτηση (την κλασσική):

-«Τι νέα; Κωλόκαιρος ε;»
-«Γάμησέ τα!»

Με αγάπη από μια γωνιά της τσιρκοblogόσφαιρας

Ένα μεγάλο...

FUCK OFF

ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΓΕΛΟΙΑ ΠΑΙΔΑΚΙΑ (ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΗΛΙΚΙΩΝ) ΕΚΕΙ ΕΞΩ ΠΟΥ ΚΡΥΒΟΝΤΑΙ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΑ ΓΕΛΟΙΑ BLOGS TOYΣ KAI ΠΑΙΡΝΟΥΝ ΣΤΑ ΣΟΒΑΡΑ ΤΟΣΟ ΤΑ BLOGS ΤΟΥΣ, ΟΣΟ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΣΟΒΑΡΟΦΑΝΕΙΣ ΕΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ.

WHO REALLY GIVES A FUCK

ΤΙ ΕΧΕΤΕ ΝΑ ΠΕΙΤΕ, ΤΙ ΓΡΑΦΕΤΕ ΚΑΙ ΤΙ ΣΚΕΦΤΕΣΤΕ;

ΝΑ ΜΗ ΠΡΟΧΩΡΗΣΩ ΣΕ ΟΝΟΜΑΤΑ ΚΑΙ ΔΙΕΥΘΥΝΣΕΙΣ...

YOU KNOW WHO YOU ARE!

Υ.Γ.1: Το παρόν post ήταν μια προσφορά του Αγγλοελληνικού Ινστιτούτου.

Υ.Γ.2: Και τώρα σε σας κύριοι/ες που δε παίρνετε στα σοβαρά τα blogs σας και τα γραφόμενά σας ! Ένα πράγμα έχω να σας ρωτήσω: Τί λέει, όλα καλά;

Κεντρική Βιβλιοθήκη Α.Π.Θ. - Part 1

-«Πώς το κάνεις αυτό;»
-«Ποιό;»
-«Να, πώς καταφέρνεις και λες τις πιο αστείες ατάκες, πώς κάνεις τις πιο σπαραχτικές φάρσες και παραμένεις τελείως σοβαρός, σχεδόν αυστηρά ψυχρός, έτσι, ώστε να μπερδεύεις αυτόν που έχεις απέναντί σου και να θολώνεις τα νερά;»
-«Α, αυτό λες; Λοιπόν, θα σου πω μια ιστορία:

Κάποτε, όχι στην Άγρια Δύση, αλλά στο κέντρο της πόλης μας, της Ξεσσαλονίκης, υπήρξα θαμώνας (για πολλάαα χρόνια) ενός υπέροχου κτιρίου, όπου μαζεύονταν χιλιάδες άνθρωποι και επιδίδονταν σε μελέτη, πέρα από αρκετές άλλες ασχολίες (κρύβε λόγια). Αυτό το κτίριο είναι γνωστό μεταξύ άλλων και ως Κεντρική Βιβλιοθήκη του Α.Π.Θ. Εκεί, λοιπόν, και κυρίως κατά την περίοδο της εξεταστικής, η οποία ξεπερνώντας τον ταχυδρόμο χτυπάει (σχεδόν) πάντα τρείς φορές (το χρόνο), επιδιδόμουν κι εγώ σε αυστηρή και κοπιαστική (σιγά ρε μεγάλε, άλλαξε κανένα ιδρωμένο φανελάκι!) μελέτη.

Όπως όμως συμβαίνει με όλα τα όμορφα πράγματα/ενασχολήσεις, έτσι και όσον αφορά το διάβασμα, κάποια στιγμή επέρχονταν κορεσμός και δεν ήταν δυνατή η συνέχιση της μελέτης. Είναι η στιγμή που λες:

"Ωχ ρε πούστη μου, θα σκάσω, δε μπορώ άλλο! Πάμε για κυλικειing; Κερνάω καφέ".

Πάνω σε αυτήν την χιλιοειπωμένη (από βασανισμένους φοιτητές) φράση, ήρθε σα δώρο από τις μούσες, σα θεόσταλτη έμπνευση η εξής απάντηση/στιχομυθία:

-"Και γιατί να κεράσεις εσύ;"

-"Εμ, ποιός να κεράσει;"

-"Ας κεράσει ο πιο ανάξιος;"

-"Τί λες; Είσαι καλά; Πήρες τίποτα;"

-"Καλά είμαι. Να κεράσει ο πιο ανάξιος. Ο πιο ανάξιος να συγκρατήσει το γέλιο του!"

-(Εν χορώ:)"Let it be done!"

Έτσι γεννήθηκε το εξής παιχνίδι-δοκιμασία: Καταρχήν, διαλέγαμε κάποιο τραπέζι για να κάτσουμε όλοι μαζί για μελέτη. Στη συνέχεια, όταν έρχοταν η ώρα για καφέ, επιλέγαμε κάποια αθώα και ανυποψίαστη κοπέλα (όσο το δυνατόν περισσότερο Κοκκινοσκουφίτσα) και περιμέναμε να σηκωθεί και να πάει π.χ. τουαλέτα. Μέχρι να επιστρέψει, αφήναμε κάποιο σημείωμα (συνήθως πάνω στην πίσω πλευρά των θρυλικών διαφημιστικών των φροντιστηρίων "Πλάτων") πάνω στο βιβλίο της. Όσο πιο προκλητικό το σημείωμα, τόσο το καλύτερο για το σκοπό μας.

Το παιχνίδι ήταν πολύ απλό. Καθώς θα επέστρεφε η κοπέλα στη θέση της, θα αντίκρυζε το σημείωμα και θα άρχιζε να μας κοιτάει έναν-έναν μπας και καταλάβει ποιός μ***κας έκανε τη χοντράδα. Ε, λοιπόν, όποιος θα λύγιζε, δηλαδή θα έχανε τον αυτοέλεγχό του και θα γελούσε...θα κερνούσε τους καφέδες! Γελάω-πληρώνω δηλαδή.

-"Κατάλαβες παιδί μου, πώς απέκτησα την ατσάλινη πειθαρχία και αυτοέλεγχό μου;"

-"Κατάλαβα!"

-"Μπράβο παιδί μου. Κεντρική Βιβλιοθήκη Α.Π.Θ. Μεγάαααλο σχολείο..."

Υ.Γ.: Ο Άγιος Δημήτριος μας φύλαξε και δε φάγαμε ποτέ ξύλο...

Με σεβασμό και οργή...

Είναι ίσως η πρώτη φορά

που διάβασα κάτι

που κυριολεκτικά με συγκλόνισε.

http://egggod.blogspot.com/2007/08/blog-post_26.html

Με σεβασμό στα παιδιά

που χάθηκαν τόσο άδικα.

Δε μπορώ και δε θέλω

να πω τίποτα παραπάνω.

Ανταπόκριση από το μέτωπο

Χαιρετίσματα από την Διακοποχώρα!

Στους συναγωνιστές-συσσαπίζοντες

σε όλα τα μήκη και πλάτη της τεράστιας επικρατείας της Διακοποχώρας

στέλνω τους αγωνιστικούς μου χαιρετισμούς!

Στους επιστρέψαντες

εύχομαι καλή υπομονή και αν δε μπορείτε να κάνετε υπομονή παρόλες τις φιλότιμες προσπάθειές σας*, τότε ...

ΝΑ ΠΗΞΕΤΕ!!!** Μου Α Χα Χα Χα!!! ***

*Αφήστε τις @@ριές του τύπου "Δε χρειάζεται να κάνω υπομονή γιατί γέμισα τις μπαταρίες μου και δε μου χρειάζονται άλλες διακοπές"! ΑΛΛΟΥ ΑΥΤΑ!

** Ξέρω, ξέρω..."Τί μπινές"...(και βάλε)

***Σατανικό γέλιο...

Ποσειδώνας ή Δίας ;

Δεν ξέρω γιατί, αλλά ανέκαθεν με γοήτευε το/η παρακάτω άγαλμα/μορφή.

Αφού σκέφτομαι ακόμη και να το χτυπήσω πάνω μου σε tattoo.

Ίσως αποτελεί κάποιο αρχέτυπο που με εκφράζει -όπως θα έλεγε και ο μεγάλος Jung- , ίσως απλά μου αρέσει η αισθητική του.

Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου.

"Ποσειδώνας ή Ζεύς του Αρτεμισίου". Πάρτε το σε χορταστικές δόσεις.

"Πρόκειται για ένα από τα ωραιότερα, αλλά και από τα λιγοστά πρωτότυπα χάλκινα αγάλματα της κλασικής περιόδου. Είναι έργο χυτό, με υπερφυσικό μέγεθος και απεικονίζει το Δία ή τον Ποσειδώνα. Ο θεός παριστάνεται όρθιος, γυμνός, σε ευρύ διασκελισμό. Παρά την αυστηρότητα της μορφής, η κίνηση είναι έντονη και η απόδοση των ανατομικών λεπτομερειών ιδιαίτερα επιτυχής. Η γενειάδα του θεού είναι πλούσια και τα μακριά μαλλιά του μαζεύονται σε πλεξίδες γύρω από το κεφάλι, ενώ μπροστά πέφτουν σε κομψούς βοστρύχους γύρω από το μέτωπο. Τα μάτια του, που δεν σώζονται, ήταν ένθετα από άλλο υλικό. Το αριστερό του χέρι είναι τεντωμένο μπροστά, ενώ με το ανυψωμένο δεξί χέρι θα κρατούσε τον κεραυνό ή την τρίαινα. Στην πρώτη περίπτωση ταυτίζεται με το Δία, που είναι και το πιθανότερο, ενώ στη δεύτερη με τον Ποσειδώνα. Είναι έξοχο δείγμα του αυστηρού ρυθμού της αρχαίας ελληνικής πλαστικής, και αποδίδεται σε ικανότατο δημιουργό, ίσως στο διάσημο γλύπτη Κάλαμι." (Πηγή: Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο)

ΤΟ ΠΡΟΤΥΠΟ ΤΟΥ ΑΝΤΡΑ

PLOUTWNIOS PRODUCTIONS

PROUDLY PRESENT:

THE MANG (Ο ΜΑΓΚΑΣ)

Ορίστε το πρότυπο του αρσενικού, του ΑΝΤΡΑ (με Γ κεφαλαίο), το οποίο όμως δυστυχώς έχει χαθεί - για πάντα φοβάμαι - στα αβυσσαλέα βάθη του χρόνου.

Βέβαια, αναφέρομαι στη συμπεριφορά του εξαιρώντας τα τελευταία 13 δευτερόλεπτα του video, όπου το πρότυπό μας μάς τα χαλάει λίγο και ξεφουσκώνει η μαγκιά του (θυμίζοντας τη κλασσική ιστορία με τον ρεμπέτη που γυρίζει σπίτι του μεεεεέσα στο φόρτωμα και τη μαγκιά, αλλά γίνεται αρνάκι μόλις αντικρύζει την παντοφλοχέρα γυναικούλα του, που τον περιμένει με άγριες διαθέσεις μπροστά στην είσοδο του σπιτιού...):

P.S.: Don't try this at home!

ΦΟΡΟΣ ΤΙΜΗΣ

Φόρος τιμής στο μέγιστο των Ελλήνων

Μέγα Αλέξανδρο,

ο οποίος σαν σήμερα άφησε το χωροχρονικό μας συνεχές....

Παράκληση:

Όποιοι από εσάς έχουν πρόβλημα με αυτού του είδους τις "φασιστικές νοοτροπίες" παρακαλώ να αφήσουν μήνυμα, για να ξέρω ποιούς έχω γραμμένους στα @@ρια μου...

Η Κοκκινοσκουφίτσα Και Το Σεναριακό Κενό!!!

Ακολουθεί η εξιστόρηση του παραμυθιού "Η Κοκκινοσκουφίτσα".

Όσοι το θυμούνται, παρακαλώ να προχωρήσουν στο κείμενο με τα κόκκινα γράμματα στο τέλος της εξιστόρησης.

Όσοι θα θελήσουν να αμφισβητήσουν τα σχόλιά μου, παρακαλώ να ξαναδιαβάσουν το παραμύθι και μετά να μου απαντήσουν.

Ευχαριστώ.

Εκ της διευθύνσεως του παρόντος blog.

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα κοριτσάκι που το φώναζαν "Κοκκινοσκουφίτσα".
Μια μέρα της είπε η μητέρα της: "Έλα Κοκκινοσκουφίτσα, πάρε λίγο φαγητό, αυτό το ψωμί και ένα μπουκάλι κρασί να τα πας στη γιαγιά σου. Έχει αρρωστήσει και πρέπει να φάει για να δυναμώσει και να γίνει καλά." Η γιαγιά της ζούσε μακριά στο δάσος. Μόλις η Κοκκινοσκουφίτσα μπήκε στο δάσος συνάντησε έναν λύκο.

"Καλημέρα Κοκκινοσκουφίτσα".
"Καλημέρα, λύκε".
"Πού πηγαίνεις πρωί-πρωί, Κοκκινοσκουφίτσα;"
"Στη γιαγιά μου".
"Τι κουβαλάς στην ποδιά σου;"
"Λίγο φαγητό και κρασί για την άρρωστη γιαγιά μου. Άμα τα φάει θα γίνει καλά".
"Και πού ζει η γιαγιά σου Κοκκινοσκουφίτσα;"
"Ένα χιλιόμετρο από εδώ, βαθύτερα μέσα στο δάσος. Το σπίτι της στέκει κάτω από τρεις μεγάλες βαλανιδιές, οι καρυδιές είναι παραδίπλα, σίγουρα θα το 'χεις δει", απάντησε η Κοκκινοσκουφίτσα.
Ο λύκος σκέφτηκε "Τί καλή που είναι αυτή η μικρούλα! Τ'ι νόστιμη γεύση που θα έχει. Πρέπει να δράσω με πανουργία και να τις πιάσω και τις δυο". Έτσι περπάτησε για λίγο μαζί της και μετά της είπε: "Κοίτα Κοκκινοσκουφίτσα, τι όμορφα λουλούδια! Λέω πως δεν ακούς τι ωραία που τραγουδούν τα πουλιά κι εσύ προχωράς βαρετά λες και πηγαίνεις σχολείο. Κοίτα όλη η φύση γιορτάζει σήμερα".
Η Κοκκινοσκουφίτσα σκέφτηκε "Αν μαζέψω ένα μικρό μπουκέτο λουλούδια θα κάνω την γιαγιά μου πολύ χαρούμενη. Είναι ακόμη νωρίς και σίγουρα θα προλάβω". Άφησε λοιπόν τον δρόμο πίσω της και χώθηκε στο δάσος για να βρει τα πιο όμορφα λουλούδια. Κάθε φορά που έκοβε ένα λουλούδι, νόμιζε πως λίγο παρακάτω έβλεπε ένα άλλο ακόμη πιο όμορφο κι έτσι, από λουλούδι σε λουλούδι, έμπαινε όλο και πιο βαθειά στο δάσος.

Στο μεταξύ ο λύκος έφτασε τρέχοντας στο σπίτι της γιαγιάς και της χτυπά την πόρτα.
"Ποιος είναι;"
"Η Κοκκινοσκουφίτσα", απαντάει ο λύκος. "Φέρνω φαγητό και κρασί, άνοιξε την πόρτα".
"Σήκωσε τον σύρτη", φώναξε η γιαγιά, "είμαι πολύ αδύναμη και δεν μπορώ να ανοίξω".
Ο λύκος σήκωσε τον σύρτη, άνοιξε την πόρτα και χωρίς λέξη πήγε στο κρεβάτι της γιαγιάς και την έφαγε. Μετά έβαλε τα ρούχα της γιαγιάς, ξάπλωσε στο κρεβάτι της και τράβηξε τις κουρτίνες.

Η Κοκκινοσκουφίτσα, αφού μάζεψε όσα λουλούδια μπορούσε να κουβαλήσει, θυμήθηκε τη γιαγιά της και πήρε τον δρόμο για το σπίτι της.

Όταν μπήκε στο δωμάτιο της γιαγιάς είπε δυνατά "Καλημέρα". Μα δεν πήρε απάντηση. Έτσι πήγε στο κρεβάτι και άνοιξε τις κουρτίνες. Στο κρεβάτι είδε τη γιαγιά της ξαπλωμένη, με το σκουφί της τραβηγμένο πολύ...

"Ω γιαγιά!", είπε, "τι μεγάλα αυτιά που έχεις!"
"Για να σε ακούω καλύτερα, παιδάκι μου".
"Μα, γιαγιά, τι μεγάλα μάτια που έχεις!"
"Για να σε βλέπω καλύτερα, παιδάκι μου".
"Γιαγιά, γιατί έχεις τόσο μεγάλα χέρια;"
"Για να σε αγκαλιάζω καλύτερα, παιδάκι μου".
"Γιαγιά τι τρομακτικά μεγάλο στόμα που έχεις!"
"Για να σε τρώω καλύτερα!"
Με το που το είπε αυτό ο λύκος, ορμάει με ένα σάλτο και τρώει την Κοκκινοσκουφίτσα.
Αφού ο λύκος χόρτασε την πείνα του, ξάπλωσε και πήρε έναν υπνάκο. Ροχάλιζε πολύ δυνατά. Ένας κυνηγός τον άκουσε καθώς πέρναγε έξω απ' το σπίτι και μονολόγησε "Πώς ροχαλίζει έτσι η γιαγιάκα! Πάω να δω μήπως χρειάζεται κάτι". Μπαίνοντας μέσα βλέπει τον λύκο να κοιμάται. "Εσύ εδώ αχρείε! Έχω ράμματα για την γούνα σου!" Και την στιγμή που θα πυροβολούσε σκέφτηκε ότι ίσως ο λύκος έχει φάει την γιαγιά. Έτσι ο κυνηγός δεν πυροβόλησε, μήπως ακόμα προλάβαινε να σώσει την ηλικιωμένη γυναίκα. Άρπαξε το ψαλίδι και άρχισε να κόβει το στομάχι του λύκου. Με τις δυο πρώτες ψαλιδιές είδε την Κοκκινοσκουφίτσα. Έκοψε άλλες δυο φορές, νάσου και η γιαγιά. Έκοψε λίγο ακόμα και η Κοκκινοσκουφίτσα βγήκε λέγοντας: "Αχ, πόσο φοβήθηκα! Τι σκοτεινά που ήταν μέσα στον λύκο" και μετά βγήκε ζωντανή και η γιαγιά, ίσα-ίσα που ανέπνεε. Η Κοκκινοσκουφίτσα μάζεψε γρήγορα πέτρες και γέμισε την κοιλιά του λύκου. Όταν ο λύκος ξύπνησε ήθελε να ξεφύγει αλλά οι πέτρες ήταν πολύ βαριές και ο λύκος έπεσε νεκρός.

Τί παραμύθι κι αυτό...Συμπαθητικό, δε λέω, αλλά δυστυχώς για ΄μένα τόσα χρόνια δυσκολοχώνευτο...Για ποιό λόγο; Μα για το προφανές σεναριακό κενό!

Έχω λοιπόν την εξής απορία-μπηχτή για τον απρόσεχτο συγγραφέα-εμπνευστή της παραπάνω ιστοριούλας:

Γιατί ο λύκος δεν έφαγε πρώτα την Κοκκινοσκουφίτσα και στη συνέχεια να πάει με την άνεσή του να φάει και τη γιαγιά; Αφού του είχε πεί η ηλίθια Κοκκινοσκουφίτσα πού μένει η γιαγιά της και έτσι, όπως είδαμε, πήγε τη βρήκε τη γιαγιά χωρίς τη βοήθεια της Σκουφίτσας. Άρα γιατί να την αφήσει για επιδόρπιο αφού δεν τη χρειάζονταν σε τίποτα;

Τα φώτα σας παρακαλώ!!!

Ploutwnios Productions proudly present:

Κίμων-Κλέαρχος:

The son of Argyris ,

the sun of Argyris' life...

Βρε ποιά μου θυμίζει, βρε ποιά μου θυμίζει...

Τί κοιτάζει άραγε με τόσο ενδιαφέρον ο Κίμων;

Δε πιστεύω, Αργύρη, να χόρευες πάλι α λα Σάκης;

Έξυπνο φαίνεται το άτιμο...

Αργύρη, κάνω λάθος ή έχεις παρόμοιο πουκάμισο;

Αργύρης:

"Ναι Κίμων, όταν ήμουν στρατιώτης

ήμουν τόσο σκληρός που ξυριζόμουν χωρίς αφρό!"

Κίμων:

"Άσε ρε μπαμπά..."

Την ίδια έκφραση με τον Κίμωνα είχαμε κι εμείς Αργύρη,

όταν στη Σάντα, ενώ κοιμόσουν, είδαμε αυτό που είδε και ο Κίμων...

Α ρε Αργύρη, sexy motherfucker! Συλλεκτική photo!

Well done!

Υπέροχοι γονείς, υπέροχο παιδί!

Υ.Γ.1: Νομίζω ότι η ομοιότητα του Κίμωνα με την Uli είναι κάτι παραπάνω από εμφανής. Είναι καταπληκτική.

Υ.Γ.2: Για τους αμύητους: η Uli είναι η αξιαγάπητη σύζυγος του Αργύρη και μητέρα του ακόμη πιο αξιαγάπητου Κίμωνα.

Υ.Γ.3: Αργύρη, να σας ζήσει ο Κίμων! Ευτυχώς είχε αίσιο τέλος η περιπέτεια με την εγκυμοσύνη της Uli, την οποία είχα την τιμή να μου εμπιστευθείς...

Υ.Γ.4: Πολλά χαιρετίσματα στην Uli και μια μεγάλη αγκαλιά στον Κίμωνα απ'την 285!

1/3/07 - Κίτρινη κάρτα

Κίτρινη κάρτα στον Silvio Pisiota για την πολυήμερη απουσία του από τα δρώμενα του παρόντος blog.

Εάν παραταθεί κι άλλο η απουσία του, κρίνεται σκόπιμη η επίδειξη της κόκκινης κάρτας και η εφαρμογή ανάλογων μέτρων...