Μια αμαρτωλή ιστορία

Από πολύ μικρός είχα μανία με τα κόμιξ υπερηρώων: Spiderman, Superman, Batman, X-Men κουλουπού κουλουπού. Κάπου-κάπου, για αλλαγή, ψαχούλευα τα κόμιξ του αδερφού μου: Mickey Mouse, Donald Duck, Disney εν γένει. Άλλη αισθητική, άλλη νοοτροπία.

Μικρή η επαφή μου με αυτόν τον κωμικόκοσμο. Ωστόσο, ως δεινός παρατηρητής και έχων μέγα ένστικτο για σκοτεινές υποθέσεις, πάντα είχα την υποψία ότι κάτι έτρεχε μεταξύ (κρατηθείτε):

της Mini (της οικογένειας Mouse)

και του Pluto (δε θέλω περίεργους συνειρμούς).

Όλοι με έβγαζαν τρελό. Έκανα όμως υπομονή μέχρι να έρθει το πλήρωμα του χρόνου. Και –ω του θαύματος! – αυτό ήρθε…

Προ μερικών ημερών, λοιπόν, επιτέλους δικαιώθηκα, επιτέλους οι υποψίες μετατράπηκαν σε βεβαιότητα. Φυσικά, δεν έχασα την ευκαιρία να απαθανατίσω το συγκλονιστικό μου εύρημα και, ορίστε, σας παραθέτω το αδιάσειστο αποδεικτικό στοιχείο της παραπάνω αναφερθείσας παλιοϊστορίας:

Ο καρπός του έρωτα της Mini και του Pluto.

Πήρε τα χρώματα και τη σωματική διάπλαση του Pluto και το μαλλί-κόμμωση α λα κόμης Δράκουλας της Mini. Τα λόγια είναι περιττά.

Προφανώς σε doggy style έγινε η σύλληψη.

Sisters Of Mercy – 12/04/2009, Μύλος

Η κλασσική "1 ώρα και δύο τραγούδια" διάρκεια.

Ο κλασσικός "δε βλέπω ούτε τον σκεμπέ μου" καπνός.

Τα κλασσικά drum machine (λέγε με και Dr. Avalanche).

Με λίγα λόγια, κλασσική συναυλία.

Bonus playback: το μπάσο. Έχω βάσιμες υποψίες ότι και μέρος των φωνητικών και κάποιων κιθαριστικών μερών ήταν κονσέρβα, αλλά από την άλλη εγώ είμαι και καχύποπτος κωλάνθρωπος, άσε που σκορβούτο παθαίνεις μόνο μετά από μεγάλο διάστημα κονσερβοχρησίας. Και τι έγινε μωρέ; Πες ότι έπαιζαν στη Eurovision. Θα τους ψήφιζα.

Αν εξαιρέσω τον καράφλα μπροστά μου με τα ημιgothic-ημίgay χορευτικά του που μου έκοβε τη θέα κατά διαστήματα λόγω των μαρινελλοκινήσεων των κωλόχερών του (και που φλέρταρε επικίνδυνα με την στριφογυριστή τσακνορισική θανατηφόρα κλωτσιά μου), αν εξαιρέσω τον καπνό που απαιτούσε ατομικά φώτα ομίχλης και μάσκα οξυγόνου (καβάντζα από τα πρόσφατα μπουγέλα δακρυγόνων στην πόλη), την αγένεια (ντεμέκ στυλ) του Eldritch που δεν απηύθυνε ούτε τον βήχα του προς το κοινό (καλά που έφυγε από τη σκηνή και πήραν την πρωτοβουλία να μας μιλήσουν οι κιθαρίστες- υποτσουτσέκιά του), την "να πάω τουαλέτα ή θα βρω τις καθαρίστριες στο γυρισμό" διάρκεια της συναυλίας, ήταν μια ικανοποιητική εμπειρία (σε σχέση πάντα με την προηγούμενη ψυχρολουσία-επίσκεψή τους):

Ακούσαμε αρκετά παλιά κομμάτια τους, έβγαλα μερικές photos, τράβηξα κι ένα video στη ζούλα, έδειξα με αστραπιαία (και άρτιας εκτέλεσης) κίνηση την περιοχή των γεννητικών μου οργάνων στον σεκιουριτά που μου είπε ότι απαγορεύονται οι φωτογραφίσεις/βιντεοσκοπήσεις, γελάσαμε με μερικά περιφερόμενα πατρινά καρναβάλια που μας θύμισαν ότι το Τριώδιο μπορεί κάλλιστα να παραταθεί για πολύ μεγάλο (έως και ετήσιο) χρονικό διάστημα, πείραξα τον Βασίλη που του πόνεσε η μέση από την ορθοστασία (εμένα μου πόνεσαν τα γόνατα), μιας και είχα την φαεινή ιδέα να στηθούμε στον Μύλο από τις 8:30, βρήκα εύκολα χώρο να παρκάρω (και χωρίς να χρειαστεί να πληρώσω κοροϊδιστικοπαρκισιάτικα όπως στο Principal), επέμενα να παραγγέλνω Amstel ενώ το μαγαζί διέθετε μόνο Kaiser και Μύθο και είπαμε κι ένα «ευχαριστώ» από μέσα μας που η συναυλία κράτησε λίγο πάνω από το νομικά προβλεπόμενο για να πάμε μια ώρα αρχύτερα να ξεκουράσουμε τα καταπονημένα κορμιά μας, να χωνέψουμε το playback που φάγαμε και να ρευτούμε την αιθαλομίχλη που κατάπιαμε ως άλλοι Λονδρέζοι…

Επικίνδυνες Υποσχέσεις - Επικίνδυνες Ευχές

Αγαπητό μου ημερολόγιο,

όταν μεγαλώσω,

θέλω να αποκτήσω τέτοιο στυλ



και, επίσης,

να μπορώ να σβήνω έτσι το τσιγάρο:



Άσχετα που σιχαίνομαι το κάπνισμα

και δε θα το ξεκινήσω ποτέ.

Παλιές μουσικές αδυναμίες, παντοτινές μουσικές συμπάθειες

PLOUTWNIOS PRODUCTIONS PROUDLY PRESENT

( λέγε με και "4P's"):

Glenn Danzig's

"Crawl Across Your Killing Floor"

Πέφτω!

Μια ιδιαίτερα προσφιλής μου συνήθεια είναι η επίσκεψη σε βιβλιοπωλεία και το σκάλισμα – με τις ώρες - των κάθε λογής βιβλίων.

Για δύο μόνο λόγους μπορεί να εγκαταλείψω το βιβλιοπωλείο νωρίς (νωρίτερα της μίας ώρας):

ή αν πάρει κάποιος τηλέφωνο ξαφνικά και για κάτι επείγον

ή επειδή ακούω μια φωνή από το βάθος...εεε...

το κάλεσμα της φύσης... εεε...

επειδή πρέπει να πάω τουαλέτα τέλος πάντων (πώς να το θέσω πιο διακριτικά;)!

Όποτε μπαίνω σε βιβλιοπωλείο έχω την επιθυμία να ανοίξω το μυαλό μου διάπλατα –σαν φορτηγό για μετακομίσεις- και να το φορτώσω με όλα τα βιβλία του καταστήματος, να τα ρίξω όλα μέσα σε ένα κεφάλι-καζάνι και να τα χωνέψω με τη μία, να τα έχω στην πνευματική κατοχή μου χωρίς να χρειαστεί να τα διαβάσω. Κάτι σαν mass μεταφορά δεδομένων μέσω του usb του εγκεφάλου μου.

Αφού ξεπεράσω αυτήν την παρόρμηση (συνειδητοποιώντας κάθε φορά εκ νέου ότι δε βρίσκω την καταραμένη usb υποδοχή ), κυριολεκτικά κάνω επιδρομή στα πολυβασανισμένα ράφια του βιβλιοπωλείου.

Τί να σκέφτονται άραγε όταν με βλέπουν;

«Ωχ, ήρθε πάλι αυτός ο περίεργος με τα αχόρταγα μάτια και το παράξενο γούστο!», «Θα μας ζαλίσει πάλι: για να δω αυτό το βιβλίο, για να δω το άλλο...Ατελείωτες ώρες, ατελειώτες ορέξεις...σαν βετεράνος πορνοστάρ και εμείς τα κρεβάτια!»...Λέτε; Μπορεί.

Μπορεί πάλι να τους αρέσει και να σκέφτονται: «Πιάσε κι αυτό το βιβλίο, πιάσε και ‘κείνο...αχ ναί...συνέχισε!». Λέτε; Μπαααα...Δε νομίζω.

Πριν αρκετές μέρες επισκέφθηκα πάλι ένα κεντρικό βιβλιοπωλείο της πόλης και εκεί που σκάλιζα κάτι βιβλία, ξαφνικά έπεσε σχεδόν πάνω στο κεφάλι μου ένα βιβλίο από το πάνω-πάνω ράφι!

Σκύβω, το σηκώνω και ποιός ήταν ο τίτλος του;

«Πέφτω»!!!

Πάλι καλά που δε λεγόταν «Θα σου σπάσω το κεφάλι» ή «Κάνω μπαμ!» ή «10 τρόπoι για να γίνετε gay”...

Το είδε και ο διπλανός μου, κοιταχτήκαμε και σκάσαμε στα γέλια! Τρομερή σύμπτωση!

Το ξανάβαλα στη θέση του, καθώς δε μου φάνηκε και πολύ ενδιαφέρον, αγόρασα 2 άλλα βιβλία και έφυγα.

Τις προάλλες το διηγούμουν σε έναν φίλο μου και μου λέει:

«Ρε, λες να ήταν σημαδιακό; Έστω μία τοις χιλίοις;».

«Ρε, λες;» είπα κι εγώ ως γνήσιος μυστικιστής και αναζητητής κρυμμένων νοημάτων στο σύμπαν και παντού γύρω μας και πήγα χθες και το αγόρασα.

Για να δούμε... Τα συμπεράσματα σε επόμενο post.

"300 - ΜΟΛΩΝ ΛΑΒΕ"

Η παραπάνω κινηματογραφική ταινία,

όσες ιστορικές ανακρίβειες και

όσες υπερβολές κι αν περιείχε,

ωστόσο στάθηκε η αφορμή για να θυμηθώ

ότι τελικά υπάρχουν κάποια πράγματα

τα οποία μπορώ ακόμα να θεωρώ ιερά

και που αξίζουν τον απόλυτο

ΣΕΒΑΣΜΟ...

24/02/07- PIANO MAGIC -Υδρόγειος

Μόλις (~) γύρισα από τη συναυλία των Piano Magic στην Υδρόγειο.

Καλή, σκοτεινή, ατμοσφαιρική, μυσταγωγική μουσική.

Όποιος δεν ήρθε, απλά έχασε...