Περί γαλακτόπετσας, παιδεραστίας και ατέρμονου δουλέματος

Βράδυ Σαββάτου. Κάθομαι στο bar με φίλους.

Σιγά-σιγά και με τη χάρη νίντζα, ένα ξανθό στρουμφάκι έρχεται και κάθεται δίπλα μου.

Μου χαμογελάει. Είμαι έτοιμος να σκάσω στα γέλια. Συγκρατιέμαι.

«Δεν πήγαν άδικα τα 2 χρόνια στο Θιβέτ», σκέφτομαι.

Ρωτάω:
-«Πόσων χρόνων είσαι, βρε σκατό;»
-«15. Εσύ;»
-«Όσο χρειάζεται.»
-«Για τι πράγμα;»
-«Για να είμαι ο μπαμπάς σου.»

Δε κώλωσε. Η κωμωδία συνεχίστηκε.
Ξαναρωτάω:
-«Παίζει και ξένα;»
-«Ποιο;»
-«Το jukebox.»
-«Ποιο jukebox;»
-«Α, κουμπαράς είναι;»
-«Ποιος κουμπαράς;»
-«Αυτό που εξέχει από το παντελονάκι σου από πίσω, βρε σκατό. Θα πουντιάσεις. Μαζέψου.»

Δε κώλωσε. Η κωμωδία συνεχίστηκε. (δις)
Με ρωτάει αυτό/αυτή:
-«Σου αρέσει το ουίσκυ;»
-«Όχι.»
-«Τότε, γιατί πίνεις;»
-«Με είδες να πίνω; Δροσίζω τα χέρια μου. Εσένα σου αρέσουν οι πέτσες;»
-«Βέβαια!!! Με τρελαίνουν!»

Υποψιασμένος, επαναλαμβάνω αργά και καθαρά:
-«Οι πέτσες. Με «έψιλον».»
-«Ααααα… (fade out) Όχι δε μου αρέσουν.»
-«Τότε να πας γρήγορα σπίτι σου, πριν πιάσει πέτσα το γαλατάκι σου.»

Δε κώλωσε. Η κωμωδία συνεχίστηκε. (τρις)

Και με αυτές και άλλες τόσες εξυπνάδες, κύλησε το υπόλοιπο της βραδυάς.

Τι Πολυτεχνείο και μαλακίες. Νηπιαγωγός έπρεπε να γίνω.

ΤΟ ΦΙΛΙΚΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΗΣ ΤΡΟΧΑΙΑΣ (Η’ ΑΛΛΙΩΣ «ΤΣΙΡΚΟΠΟΙΗΘΗΚΕ ΚΑΙ Η ΤΡΟΧΟΜΠΑΤΣΑΡΙΑ»)

“Από δω και πάνω στου ρυθμού την αγκαλιά,
ώπα! με ένα σάλτο μέσα μπαίνω,

Από δω και πάνω τραγουδώ για τη φωτιά,
κι απ' του κόσμου το καμίνι ξεμακραίνω.

Από δω και πάνω δε ρωτάω άλλο πια
τι ζητώ που πάω και ποιος να ΄μαι.
Από δω και πάνω σταματώ τις προσευχές,
από δω και πάνω δε φοβάμαι”

Αυτούς τους στίχους άκουγα χθες το απόγευμα εντός του οχήματος (και ομολογουμένως τους άκουγα αρκετά δυνατά ακροβατώντας μεταξύ εφηβικού ενθουσιασμού και BMWεδακίστικης καγκουριάς), όταν –όντας εν μέσω ψιλομποτιλιαρίσματος επί της Εγνατίας- με πλησιάζει ύποπτα μια τροχονόμος σκύβοντας προς το παράθυρό μου:

- «Νεαρέ…»
(Ώπα, τόσο δυνατά είχα το CD player που ξεπέρασα τα νόμιμα όρια;)
- «Ναι;»
- «Τη βλέπεις εκείνη την τροχονόμο στο επόμενο φανάρι;»
- «Πεντακάθαρα»
- «Μπορείς, όταν περάσεις από δίπλα της, να τη βρίσεις από ‘μένα;»
- «Ευχαρίστως, αλλά γιατί;»
- «Επειδή, όταν δείχνω εγώ πράσινο, αυτή δείχνει κόκκινο!»
- «Έγινε!»

Δεν έγινε όμως. Δε βόλεψε να περάσω με χαμηλή ταχύτητα από τη δεύτερη τροχονόμο κι έτσι έχασα ΤΗΝ ευκαιρία… Πώς έγινε έτσι η Τροχαία ρεεεεε… Γουστάρω…


«Σε ευχαριστούμε που το μοιράστηκες μαζί μας»,
σας ακούω να μου λέτε ειρωνικά.

«Παρακαλώ».
(Χέστηκα κιόλας που δε σας άρεσε η φάση, εμένα μου φάνηκε πρωτότυπο το σκηνικό και είπα να το "μοιραστώ")


Υ.Γ.1: Ρε, μπας και γούσταρε η τροχονόμος και όλο αυτό ήταν "πρόλογος";
Υ.Γ.2: "Σκάσε ψωνάρα!"
Υ.Γ.3: Καλά, σκάω...

Αδυναμίες...

Plοutwnios Productions Proudly Present:

"Η βάφτιση του ανηψιού και

το χαζοχαρούμενο χαμόγελο του χαζοθείου"

Περί Σκληροπυρηνικών Φεμινιστριών

Γιατί έχω την εντύπωση ότι οι πιο σκληροπυρηνικές και μαχόμενες φεμινίστριες είναι αυτές που θέλουν -περισσότερο απ’ όλες- άντρες που να τις δέρνουν;

Γιατί οι υπερβολικές διακηρύξεις αυτού του τύπου φεμινιστριών ηχούν στα αυτιά μου σαν κραυγή-πρόκληση-κάλεσμα προς τον άντρα που θα καταφέρει να τις υποτάξει;

Ίσως επειδή συνήθως (παρατηρημένο) αυτού του τύπου οι, «έχω κι εγώ @@», γυναίκες - περισσότερο απ’ όλες- στο κρεβάτι τρελαίνονται να τις «υποτάσσουν» σε βαθμό εξευτελισμού και φτάνουν σε οργασμό μόνο μετά από ένα γερό (πολύ γερό όμως) χέρι spanking.

Δε θέλω «ου».

Με αγάπη,
ο οικοδεσπότης σας.

Υ.Γ.: Τα δελτία παραπόνων βρίσκονται στο βάθος, δίπλα στα μαστίγια και τις χειροπέδες.