4.9.07

Πέφτω!

Μια ιδιαίτερα προσφιλής μου συνήθεια είναι η επίσκεψη σε βιβλιοπωλεία και το σκάλισμα – με τις ώρες - των κάθε λογής βιβλίων.

Για δύο μόνο λόγους μπορεί να εγκαταλείψω το βιβλιοπωλείο νωρίς (νωρίτερα της μίας ώρας):
ή αν πάρει κάποιος τηλέφωνο ξαφνικά και για κάτι επείγον
ή επειδή ακούω μια φωνή από το βάθος...εεε...
το κάλεσμα της φύσης... εεε...
επειδή πρέπει να πάω τουαλέτα τέλος πάντων (πώς να το θέσω πιο διακριτικά;)!
Όποτε μπαίνω σε βιβλιοπωλείο έχω την επιθυμία να ανοίξω το μυαλό μου διάπλατα –σαν φορτηγό για μετακομίσεις- και να το φορτώσω με όλα τα βιβλία του καταστήματος, να τα ρίξω όλα μέσα σε ένα κεφάλι-καζάνι και να τα χωνέψω με τη μία, να τα έχω στην πνευματική κατοχή μου χωρίς να χρειαστεί να τα διαβάσω. Κάτι σαν mass μεταφορά δεδομένων μέσω του usb του εγκεφάλου μου.
Αφού ξεπεράσω αυτήν την παρόρμηση (συνειδητοποιώντας κάθε φορά εκ νέου ότι δε βρίσκω την καταραμένη usb υποδοχή ), κυριολεκτικά κάνω επιδρομή στα πολυβασανισμένα ράφια του βιβλιοπωλείου.
Τί να σκέφτονται άραγε όταν με βλέπουν;
«Ωχ, ήρθε πάλι αυτός ο περίεργος με τα αχόρταγα μάτια και το παράξενο γούστο!», «Θα μας ζαλίσει πάλι: για να δω αυτό το βιβλίο, για να δω το άλλο...Ατελείωτες ώρες, ατελειώτες ορέξεις...σαν βετεράνος πορνοστάρ και εμείς τα κρεβάτια!»...Λέτε; Μπορεί.
Μπορεί πάλι να τους αρέσει και να σκέφτονται: «Πιάσε κι αυτό το βιβλίο, πιάσε και ‘κείνο...αχ ναί...συνέχισε!». Λέτε; Μπαααα...Δε νομίζω.
Πριν αρκετές μέρες επισκέφθηκα πάλι ένα κεντρικό βιβλιοπωλείο της πόλης και εκεί που σκάλιζα κάτι βιβλία, ξαφνικά έπεσε σχεδόν πάνω στο κεφάλι μου ένα βιβλίο από το πάνω-πάνω ράφι!
Σκύβω, το σηκώνω και ποιός ήταν ο τίτλος του;
«Πέφτω»!!!
Πάλι καλά που δε λεγόταν «Θα σου σπάσω το κεφάλι» ή «Κάνω μπαμ!» ή «10 τρόπoι για να γίνετε gay”...
Το είδε και ο διπλανός μου, κοιταχτήκαμε και σκάσαμε στα γέλια! Τρομερή σύμπτωση!
Το ξανάβαλα στη θέση του, καθώς δε μου φάνηκε και πολύ ενδιαφέρον, αγόρασα 2 άλλα βιβλία και έφυγα.
Τις προάλλες το διηγούμουν σε έναν φίλο μου και μου λέει:
«Ρε, λες να ήταν σημαδιακό; Έστω μία τοις χιλίοις;».
«Ρε, λες;» είπα κι εγώ ως γνήσιος μυστικιστής και αναζητητής κρυμμένων νοημάτων στο σύμπαν και παντού γύρω μας και πήγα χθες και το αγόρασα.
Για να δούμε... Τα συμπεράσματα σε επόμενο post.


27.8.07

Με σεβασμό και οργή...

Είναι ίσως η πρώτη φορά
που διάβασα κάτι
που κυριολεκτικά με συγκλόνισε.
Με σεβασμό στα παιδιά
που χάθηκαν τόσο άδικα.
Δε μπορώ και δε θέλω
να πω τίποτα παραπάνω.

17.8.07

Ανταπόκριση από το μέτωπο


Χαιρετίσματα από την Διακοποχώρα!
Στους συναγωνιστές-συσσαπίζοντες
σε όλα τα μήκη και πλάτη της τεράστιας επικρατείας της Διακοποχώρας
στέλνω τους αγωνιστικούς μου χαιρετισμούς!
Στους επιστρέψαντες
εύχομαι καλή υπομονή και αν δε μπορείτε να κάνετε υπομονή παρόλες τις φιλότιμες προσπάθειές σας*, τότε ...
ΝΑ ΠΗΞΕΤΕ!!!** Μου Α Χα Χα Χα!!! ***

*Αφήστε τις @@ριές του τύπου "Δε χρειάζεται να κάνω υπομονή γιατί γέμισα τις μπαταρίες μου και δε μου χρειάζονται άλλες διακοπές"! ΑΛΛΟΥ ΑΥΤΑ!
** Ξέρω, ξέρω..."Τί μπινές"...(και βάλε)
***Σατανικό γέλιο...

1.8.07

Ποσειδώνας ή Δίας ;

Δεν ξέρω γιατί, αλλά ανέκαθεν με γοήτευε το/η παρακάτω άγαλμα/μορφή.

Αφού σκέφτομαι ακόμη και να το χτυπήσω πάνω μου σε tattoo.

Ίσως αποτελεί κάποιο αρχέτυπο που με εκφράζει -όπως θα έλεγε και ο μεγάλος Jung- , ίσως απλά μου αρέσει η αισθητική του.

Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου.

"Ποσειδώνας ή Ζεύς του Αρτεμισίου". Πάρτε το σε χορταστικές δόσεις.


"Πρόκειται για ένα από τα ωραιότερα, αλλά και από τα λιγοστά πρωτότυπα χάλκινα αγάλματα της κλασικής περιόδου. Είναι έργο χυτό, με υπερφυσικό μέγεθος και απεικονίζει το Δία ή τον Ποσειδώνα. Ο θεός παριστάνεται όρθιος, γυμνός, σε ευρύ διασκελισμό. Παρά την αυστηρότητα της μορφής, η κίνηση είναι έντονη και η απόδοση των ανατομικών λεπτομερειών ιδιαίτερα επιτυχής. Η γενειάδα του θεού είναι πλούσια και τα μακριά μαλλιά του μαζεύονται σε πλεξίδες γύρω από το κεφάλι, ενώ μπροστά πέφτουν σε κομψούς βοστρύχους γύρω από το μέτωπο. Τα μάτια του, που δεν σώζονται, ήταν ένθετα από άλλο υλικό. Το αριστερό του χέρι είναι τεντωμένο μπροστά, ενώ με το ανυψωμένο δεξί χέρι θα κρατούσε τον κεραυνό ή την τρίαινα. Στην πρώτη περίπτωση ταυτίζεται με το Δία, που είναι και το πιθανότερο, ενώ στη δεύτερη με τον Ποσειδώνα. Είναι έξοχο δείγμα του αυστηρού ρυθμού της αρχαίας ελληνικής πλαστικής, και αποδίδεται σε ικανότατο δημιουργό, ίσως στο διάσημο γλύπτη Κάλαμι." (Πηγή: Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο)