ΚΑΛΩΣ ΗΡΘΑΤΕ ΣΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΟ ΑΝΤΑΡΤΙΚΟ ΤΟΥ ΠΛΟΥΤΩΝΙΟΥ. ΣΤΟ ΒΑΘΟΣ, ΚΗΠΟΣ.

Βαράτε, γιατί χανόμαστε! Ή μήπως όχι;

2010-12-20T13:46:00.001+02:00

Κρυφακούοντας τη συζήτηση δυο φίλων σχετικά με τον γνωστό ξυλοδαρμό βο(υ)λευτή λίγες ημέρες πριν...

-Καλά του έκαναν του μπινέ! Και λίγες έφαγε!
-Γίνεσαι ακραίος,ρε φίλε!
-Εγώ; Αυτοί είναι οι ακραίοι! Αυτοί που μας κατέστρεψαν...
-Και βρήκαν αυτόν; Τον πιο φλώρο; Τον έβλεπες και τον λυπόσουν.
-Τί να λυπηθώ,ρε; Και τί σημασία έχει ποιος ήταν το θύμα; Στο πρόσωπό του τιμωρήθηκε το σύστημα!
-Σιγά την τιμωρία. Να πάνε φυλακή οι ένοχοι. Όμορφα και πολιτισμένα.
-Και μετά ξύπνησες! Ποτέ δε θα τιμωρηθούν οι ένοχοι!
-Και πώς το ξέρεις αυτό;
-Το ξέρω!
-Σκατά ξέρεις!
-Το έχει δείξει η ιστορία.Να, για παράδειγμα...Μπλα, μπλα,μπλα...

(fade out)

Αρκετά ακούσαμε.

Μήπως σας φαίνεται οικείος ο διάλογος; Τον έχετε ακούσει στον περίγυρό σας; Μήπως τον έχετε ακούσει μέσα στο κεφάλι σας; Είναι δύο οι φωνές μέσα σας; Μήπως φτάσατε στο σημείο να φλερτάρετε με την ιδέα της βίας;

ΑΥΤΗ είναι η πραγματική ζημιά που μας προκάλεσε η διαβόητη κρίση...

Τέλος πάντων. Ελπίζω τουλάχιστον να επικράτησε η ψύχραιμη φωνή της λογικής και της νηφαλιότητας...

Αν και...
Ρε, γαμώτο...

Πολύ θά´θελα να δω εκείνον τον προκλητικό χοντρό να τρέχει!

-Γίνεσαι ακραίος,ρε φίλε!

Άντε πάλι απ´την αρχή...

Περί αστόχων εκφράσεων - "Φυσαρμόνικα έγινε"

2010-05-10T09:51:00.017+03:00

Έχω βαρεθεί να ακούω να αναπαράγονται και να χρησιμοποιούνται ευρέως βλακώδεις εκφράσεις.

Μία τέτοια έκφραση που χρησιμοποιείται επειδή προφανώς κάποιος (παντελώς όμως) άσχετος από μουσικά όργανα την εκστόμισε, την υιοθέτησαν οι πρώτες ορδές ασχέτων και καθιερώθηκε τελικά λόγω άκριτου μιμητισμού (κοινώς, κάνε "μπε") είναι και η εξής κλασσική πλέον έκφραση:

"Φυσαρμόνικα έγινε"

Η συγκεκριμένη φράση, ως γνωστόν, χρησιμοποιείται όταν κάποιο αυτοκίνητο μετά από τροχαίο ατύχημα (για να εξορκίσουμε το κακό, μόνο υλικές ζημιές είχαμε) έχει συμπιεστεί σε σημαντικό βαθμό.

Για όσους δεν γνωρίζουν πώς είναι το μουσικό όργανο φυσαρμόνικα, ορίστε ένα οπτικό βοήθημα:

Γεννάται λοιπόν η απορία:

Τί θέλει να πεί ο ποιητής, όταν λέει "πωπω, μαλάκα, φυσαρμόνικα έγινε το αμάξι ";

α. Ότι απέκτησε τρύπες και πλέον μπορεί να παράγει ήχους και να χρησιμοποιηθεί για την εκτέλεση μουσικών κομματιών (σε μετρό, πεζοδρόμια, στην τουαλέτα καθιστός - όπου εμπνέεται ο καθένας);

β. Ότι έχασε τις καμπύλες του και έγινε σχήματος ορθογώνιου παραλληλεπιπέδου μοιάζοντας πλέον με Lada (φοριέται με παντόφλα, κάλτσα και φόρμα adipas με 2 λωρίδες);

γ. Δικό σας.

Εγώ, πάλι, νομίζω ότι το μουσικό όργανο που ταιριάζει στην περιγραφή του φαινομένου συμπίεσης ενός αυτοκινήτου είναι το ακκορντεόν. Ορίστε και το αντίστοιχο οπτικό βοήθημα:

Όποιος δεν κατάλαβε το σημερινό μάθημα να σηκώσει το χέρι.

Απλό δεν ήταν;

Infinite Possibilities

2010-04-09T18:05:00.001+03:00

Μια αμαρτωλή ιστορία

2009-05-29T21:22:00.007+03:00

Από πολύ μικρός είχα μανία με τα κόμιξ υπερηρώων: Spiderman, Superman, Batman, X-Men κουλουπού κουλουπού. Κάπου-κάπου, για αλλαγή, ψαχούλευα τα κόμιξ του αδερφού μου: Mickey Mouse, Donald Duck, Disney εν γένει. Άλλη αισθητική, άλλη νοοτροπία.

Μικρή η επαφή μου με αυτόν τον κωμικόκοσμο. Ωστόσο, ως δεινός παρατηρητής και έχων μέγα ένστικτο για σκοτεινές υποθέσεις, πάντα είχα την υποψία ότι κάτι έτρεχε μεταξύ (κρατηθείτε):

της Mini (της οικογένειας Mouse)

και του Pluto (δε θέλω περίεργους συνειρμούς).

Όλοι με έβγαζαν τρελό. Έκανα όμως υπομονή μέχρι να έρθει το πλήρωμα του χρόνου. Και –ω του θαύματος! – αυτό ήρθε…

Προ μερικών ημερών, λοιπόν, επιτέλους δικαιώθηκα, επιτέλους οι υποψίες μετατράπηκαν σε βεβαιότητα. Φυσικά, δεν έχασα την ευκαιρία να απαθανατίσω το συγκλονιστικό μου εύρημα και, ορίστε, σας παραθέτω το αδιάσειστο αποδεικτικό στοιχείο της παραπάνω αναφερθείσας παλιοϊστορίας:

Ο καρπός του έρωτα της Mini και του Pluto.

Πήρε τα χρώματα και τη σωματική διάπλαση του Pluto και το μαλλί-κόμμωση α λα κόμης Δράκουλας της Mini. Τα λόγια είναι περιττά.

Προφανώς σε doggy style έγινε η σύλληψη.

Περί αυτογνωσίας

2009-05-04T20:15:00.006+03:00

Black Humor

Sisters Of Mercy – 12/04/2009, Μύλος

2009-04-13T15:49:00.009+03:00

Η κλασσική "1 ώρα και δύο τραγούδια" διάρκεια.

Ο κλασσικός "δε βλέπω ούτε τον σκεμπέ μου" καπνός.

Τα κλασσικά drum machine (λέγε με και Dr. Avalanche).

Με λίγα λόγια, κλασσική συναυλία.

Bonus playback: το μπάσο. Έχω βάσιμες υποψίες ότι και μέρος των φωνητικών και κάποιων κιθαριστικών μερών ήταν κονσέρβα, αλλά από την άλλη εγώ είμαι και καχύποπτος κωλάνθρωπος, άσε που σκορβούτο παθαίνεις μόνο μετά από μεγάλο διάστημα κονσερβοχρησίας. Και τι έγινε μωρέ; Πες ότι έπαιζαν στη Eurovision. Θα τους ψήφιζα.

Αν εξαιρέσω τον καράφλα μπροστά μου με τα ημιgothic-ημίgay χορευτικά του που μου έκοβε τη θέα κατά διαστήματα λόγω των μαρινελλοκινήσεων των κωλόχερών του (και που φλέρταρε επικίνδυνα με την στριφογυριστή τσακνορισική θανατηφόρα κλωτσιά μου), αν εξαιρέσω τον καπνό που απαιτούσε ατομικά φώτα ομίχλης και μάσκα οξυγόνου (καβάντζα από τα πρόσφατα μπουγέλα δακρυγόνων στην πόλη), την αγένεια (ντεμέκ στυλ) του Eldritch που δεν απηύθυνε ούτε τον βήχα του προς το κοινό (καλά που έφυγε από τη σκηνή και πήραν την πρωτοβουλία να μας μιλήσουν οι κιθαρίστες- υποτσουτσέκιά του), την "να πάω τουαλέτα ή θα βρω τις καθαρίστριες στο γυρισμό" διάρκεια της συναυλίας, ήταν μια ικανοποιητική εμπειρία (σε σχέση πάντα με την προηγούμενη ψυχρολουσία-επίσκεψή τους):

Ακούσαμε αρκετά παλιά κομμάτια τους, έβγαλα μερικές photos, τράβηξα κι ένα video στη ζούλα, έδειξα με αστραπιαία (και άρτιας εκτέλεσης) κίνηση την περιοχή των γεννητικών μου οργάνων στον σεκιουριτά που μου είπε ότι απαγορεύονται οι φωτογραφίσεις/βιντεοσκοπήσεις, γελάσαμε με μερικά περιφερόμενα πατρινά καρναβάλια που μας θύμισαν ότι το Τριώδιο μπορεί κάλλιστα να παραταθεί για πολύ μεγάλο (έως και ετήσιο) χρονικό διάστημα, πείραξα τον Βασίλη που του πόνεσε η μέση από την ορθοστασία (εμένα μου πόνεσαν τα γόνατα), μιας και είχα την φαεινή ιδέα να στηθούμε στον Μύλο από τις 8:30, βρήκα εύκολα χώρο να παρκάρω (και χωρίς να χρειαστεί να πληρώσω κοροϊδιστικοπαρκισιάτικα όπως στο Principal), επέμενα να παραγγέλνω Amstel ενώ το μαγαζί διέθετε μόνο Kaiser και Μύθο και είπαμε κι ένα «ευχαριστώ» από μέσα μας που η συναυλία κράτησε λίγο πάνω από το νομικά προβλεπόμενο για να πάμε μια ώρα αρχύτερα να ξεκουράσουμε τα καταπονημένα κορμιά μας, να χωνέψουμε το playback που φάγαμε και να ρευτούμε την αιθαλομίχλη που κατάπιαμε ως άλλοι Λονδρέζοι…

In the middle of the rain

2009-03-29T19:05:00.008+03:00

.

place yourself in the middle of the rain
believe in the blessing of its drops
spin yourself in its whirring
and try to be good

place yourself in the middle of the wind
believe in it and be a child
let the storm come into you
and try to be good

place yourself in the middle of the fire
believe in its monstrosity
in the red wine of the heart
and try to be good

Το πνεύμα των Χριστουγέννων

2008-12-26T17:30:00.002+02:00

Αντιχριστουγεννιανοί

όλου του κόσμου,

ενωθείτε!

Περί μυστηρίων, μυήσεων και μαγικών πυλών

2008-12-01T14:04:00.015+02:00

Ο κόσμος μας είναι γεμάτος από μυστήρια...

Μυστήρια ή απλά κενά γνώσης, τα οποία αδυνατεί να καλύψει η πεπερασμένη νοημοσύνη μας ("σας" εννοώ, αλλά είπα να το παίξω μετριόφρων).

Mάρτυρας ενός τέτοιου μυστηρίου έγινα κι εγώ, λοιπόν, λίγες ημέρες πριν...

Πρόκειται για μια μαγική πύλη, η οποία έχει ως μαγική ιδιότητα την ικανότητα να σε φέρνει αντιμέτωπο με τις πιο μύχιες, τις πιο κρυφές και σκοτεινές πτυχές του εσωτερικού σου κόσμου μέσω του ταξιδιού αυτογνωσίας που σε καλεί να κάνεις προκειμένου να την διαβείς.

"Ουδείς αγεωμέτρητος εισίτω!" έγραφε στην είσοδο της ακαδημίας του Πλάτωνα... Στα Καβείρια μυστήρια δεν μπορούσες να συμμετάσχεις αν πρώτα δεν περνούσες από μια διαδικασία κάθαρσης, εξομολόγησης...

Κάτι ανάλογο, αλλά χωρίς λόγια, παρά μόνο με μια χαρακτηριστική εικόνα-σύμβολο, σε προκαλεί να κάνεις η συγκεκριμένη πύλη, καθώς σε "ρωτάει" :

"Είσαι σε αρκετά υψηλό πνευματικό επίπεδο; Είσαι αρκετά άγιος, αγνός, αναμάρτητος; Είσαι μυημένος στα μυστήρια της ζωής και του θανάτου; Είσαι άξιος να διαβείς ετούτη τη θύρα; Είσαι σε επίπεδο ανάλογο του Ιησού Χριστού; Τότε -και μόνο τότε- μπορείς να διαβείς το κατώφλι ετούτο..."

Αυτό το, περί ου ο λόγος, μυστήριο σύμβολο απεικονίζονταν στην διαφανή και ωστόσο απροσπέλαστη επιφάνεια (οι αμύητοι και βάρβαροι το αποκαλούν "γυαλί") της πύλης (χυδαϊστί "πόρτα"):

(Εντάξει, το κράνος με προβλημάτισε κι εμένα λίγο...Μυστήρια είν' αυτά...)

Όπως καταλαβαίνετε, τα στάνταρντς που θέτει η συγκεκριμένη αυτογνωσιακή πύλη είναι πολύ υψηλά και δυσεπίτευκτα για την συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων...

Τί να έκανα λοιπόν;

Το σκέφτηκα 2-3 δευτερόλεπτα...

Γύρισα την πλάτη μου και...

Πήρα φόρα και πέρασα...

Περί σωστής διαπαιδαγώγησης

2008-11-28T12:43:00.019+02:00

Πείτε με χαζοθείο, κουκουβάγια

ή ό,τι άλλο τραβάει η άδικη –προφανώς- ψυχή σας,

αλλά αυτό το παιδί θα πάει μια μέρα πολύ ψηλά.

Τί; Πώς είπατε;

Θέλετε αποδείξεις, επιχειρήματα ή έστω ενδείξεις;

Μα...
δεν ξέρετε πόσο σημαντικό είναι να έχει κάποιος,

από μικρός, τα σωστά πρότυπα;

Ο γέρος του βουνού (Δε θα περάσει η αλητεία!)

2008-11-07T18:01:00.006+02:00

Ως γνωστόν, οι μεγάλες προσωπικότητες έχουν, εκτός από πολλούς φίλους, και αρκετούς εχθρούς. Όπως ήταν αναμενόμενο, δε θα μπορούσα κι εγώ να ξεφύγω από αυτόν τον αμείλικτο κανόνα.

Έχοντας όμως προβλέψει κάτι τέτοιο, ως ένας άλλος γέρος του βουνού (βλ. Hassan ben Sabbah), έχω διασπείρει παντού τους ανθρώπους μου. Σε κάθε γωνιά του κόσμου (κόψε κάτι, δε βγαίνω), κάτω από κάθε πέτρα, μέσα σε κάθε χαραμάδα, καραδοκούν οι άνθρωποί μου, οι οποίοι αποτελούν τα μάτια και τα αυτιά μου και οι οποίοι φροντίζουν για την ασφάλειά μου, αλλά και για την προάσπιση της τιμής και του ονόματός μου.

Αυτό, φαίνεται, δεν το γνώριζε μια ανόητη ύπαρξη ή ίσως, απλά, αλλά και συνάμα ανόητα, το αψήφησε και τόλμησε να γράψει σε πινακίδιο μαγαζιού της πόλης («Αύγουστος» λέγεται το μαγαζί, αλλά δεν θα κάνω και τζάμπα διαφήμιση) της Θεσσαλονίκης (προς Ανθέων μεριά, όπως με ενημέρωσε ο προσωπικός μου Αρτέμης Φον Μάτσεν) υβριστικά, προς το πρόσωπό μου, λόγια.

Φυσικά, κάτι τέτοιο δε θα μπορούσε να ξεφύγει της προσοχής των κοριών μου, πόσο μάλλον όταν μιλάμε για το top λαγωνικό μου με την κωδική ονομασία «Σαρδέλα».

Όρίστε και τα πειστήρια:

Ήδη γνωρίζουμε τον δράστη.
Το ψευδώνυμό του κάνει ρίμα με τη λέξη «παπαρίτσα».
Τα αντίποινα θα είναι πολύ σκληρά.

Υ.Γ.1: Τύφλα να έχει ο Τριανταφυλλόπουλος, η CIA, το FBI, η ΕΥΠ, η ΚΥΠ, το SKIP και η Scotland Yard.
Υ.Γ.2: Πράκτορα Σαρδέλα, προάγεσαι σε αρχιρουφιάνο μου. Ορίστε και η κουκούλα.

Επιστρέφω...

2008-10-21T00:21:00.005+03:00

Ένα διάλειμμα για κατούρημα έκανα, απλώς.

Επιστρέφω...

Περί Πουτανιάς - Διαδικτυακή Σεξοηθικοπλαστική Φιλοσοφία (Πνευματικός Αυνανισμός)

2008-08-07T15:42:00.006+03:00

Στο σημερινό μάθημα Εφαρμοσμένης Φιλοσοφίας θα εξετάσουμε δύο σοφές ανδρικές απόψεις-ρήσεις που χρησιμοποιούνται ευρέως στην ελληνική κοινωνία και θα προσπαθήσουμε να φτάσουμε σε χρήσιμα και -πάνω απ’ όλα - πρακτικά συμπεράσματα.

Οι υπό εξέταση, πραγματικά πολύ όμορφες, ρήσεις είναι οι εξής:

(α) «Όλες οι γυναίκες είναι πουτάνες, εκτός από τη μάνα μου και την αδερφή μου» και
(β) «Μια φορά πουτάνα, για πάντα πουτάνα».

Σύμφωνα με τη ρήση (α) λοιπόν, εξαιρούνται καταρχάς οι γυναίκες-μάνες.

Τι γίνεται όμως με τις άτεκνες ακόμη γυναίκες-πουτάνες που αργότερα αποκτούν παιδιά; Σύμφωνα με το παραπάνω ρητό, είναι σαφές ότι αποπουτανοποιούνται.

Άφεση πουτανιάς, λοιπόν, λόγω τεκνοποίησης.

Εδώ όμως έρχεται να συνδράμει με δυναμικό τρόπο και να μας βγάλει από το νοηματικοφιλοσοφικό τέλμα η ρήση (β).

Σύμφωνα με αυτήν, δεν είναι δυνατή η πολύπλοκη διεργασία της αποπουτανοποίησης.

Έτσι, καταλήγουμε στο ευφυέστατο συμπέρασμα ότι μάνες γίνονται μόνο οι μη-πουτάνες και αντιστρόφως ότι οι πουτάνες δε μπορούν να γίνουν μάνες. Αν μπορούν να κάνουν παιδιά, αλλά απλά λόγω επιλογής δε γίνονται μάνες, αυτό τις καθιστά εν δυνάμει μάνες και επομένως αποκλείεται ο χαρακτηρισμός πουτάνα.

Επίσης, σύμφωνα με τη ρήση (α), δεν μπορούν να είναι πουτάνες οι γυναίκες που έχουν άντρες αδέρφια.

Επομένως, μετά από τη σύντομη θεώρηση των δύο προαναφερθέντων απόψεων-αποσταγμάτων σοφίας αιώνων, καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι πουτάνες είναι μόνο οι άτεκνες γυναίκες, οι γυναίκες με αδερφή και οι γυναίκες-μοναχοπαίδια.

Άρα, μια πολύ καλή και ταυτόχρονα διακριτική ερώτηση-κλειδί που μπορούμε να απευθύνουμε προς μια γυναίκα που μόλις γνωρίσαμε και μας ενδιαφέρει να μην είναι πουτάνα, είναι η εξής: «Έχεις αδερφό;».

Φανταστείτε διάλογο:

- «Γειά σου, κοπελιά.»
- «Γειά».
- «Μπλα, μπλα, μπλα…»
- «Μπλα, μπλα, μπλα…»
- «Μπλα, μπλα, μπλα…»
- «Είσαι ωραίος άντρας. Μου αρέσεις. Θέλεις να γίνουμε ζευγάρι;»
- «Μόνο αν έχεις αδερφό.»
- «Ανώμαλε!»
-«Δεν κατάλαβες! Ήθελα να βεβαιωθώ ότι δεν είσαι πουτάνα.»
-«Βρε, α’στο διάολο! Ανισόρροπε!»

Εντάξει, δεν πήγε και πολύ καλά.
Αυτά συμβαίνουν όμως όταν πέφτεις σε γυναίκα που δε γνωρίζει από Φιλοσοφία…

Περί γαλακτόπετσας, παιδεραστίας και ατέρμονου δουλέματος

2008-05-23T19:43:00.005+03:00

Βράδυ Σαββάτου. Κάθομαι στο bar με φίλους.

Σιγά-σιγά και με τη χάρη νίντζα, ένα ξανθό στρουμφάκι έρχεται και κάθεται δίπλα μου.

Μου χαμογελάει. Είμαι έτοιμος να σκάσω στα γέλια. Συγκρατιέμαι.

«Δεν πήγαν άδικα τα 2 χρόνια στο Θιβέτ», σκέφτομαι.

Ρωτάω:
-«Πόσων χρόνων είσαι, βρε σκατό;»
-«15. Εσύ;»
-«Όσο χρειάζεται.»
-«Για τι πράγμα;»
-«Για να είμαι ο μπαμπάς σου.»

Δε κώλωσε. Η κωμωδία συνεχίστηκε.
Ξαναρωτάω:
-«Παίζει και ξένα;»
-«Ποιο;»
-«Το jukebox.»
-«Ποιο jukebox;»
-«Α, κουμπαράς είναι;»
-«Ποιος κουμπαράς;»
-«Αυτό που εξέχει από το παντελονάκι σου από πίσω, βρε σκατό. Θα πουντιάσεις. Μαζέψου.»

Δε κώλωσε. Η κωμωδία συνεχίστηκε. (δις)
Με ρωτάει αυτό/αυτή:
-«Σου αρέσει το ουίσκυ;»
-«Όχι.»
-«Τότε, γιατί πίνεις;»
-«Με είδες να πίνω; Δροσίζω τα χέρια μου. Εσένα σου αρέσουν οι πέτσες;»
-«Βέβαια!!! Με τρελαίνουν!»

Υποψιασμένος, επαναλαμβάνω αργά και καθαρά:
-«Οι πέτσες. Με «έψιλον».»
-«Ααααα… (fade out) Όχι δε μου αρέσουν.»
-«Τότε να πας γρήγορα σπίτι σου, πριν πιάσει πέτσα το γαλατάκι σου.»

Δε κώλωσε. Η κωμωδία συνεχίστηκε. (τρις)

Και με αυτές και άλλες τόσες εξυπνάδες, κύλησε το υπόλοιπο της βραδυάς.

Τι Πολυτεχνείο και μαλακίες. Νηπιαγωγός έπρεπε να γίνω.

ΤΟ ΦΙΛΙΚΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΗΣ ΤΡΟΧΑΙΑΣ (Η’ ΑΛΛΙΩΣ «ΤΣΙΡΚΟΠΟΙΗΘΗΚΕ ΚΑΙ Η ΤΡΟΧΟΜΠΑΤΣΑΡΙΑ»)

2008-04-08T19:09:00.012+03:00

“Από δω και πάνω στου ρυθμού την αγκαλιά,
ώπα! με ένα σάλτο μέσα μπαίνω,

Από δω και πάνω τραγουδώ για τη φωτιά,
κι απ' του κόσμου το καμίνι ξεμακραίνω.

Από δω και πάνω δε ρωτάω άλλο πια
τι ζητώ που πάω και ποιος να ΄μαι.
Από δω και πάνω σταματώ τις προσευχές,
από δω και πάνω δε φοβάμαι”

Αυτούς τους στίχους άκουγα χθες το απόγευμα εντός του οχήματος (και ομολογουμένως τους άκουγα αρκετά δυνατά ακροβατώντας μεταξύ εφηβικού ενθουσιασμού και BMWεδακίστικης καγκουριάς), όταν –όντας εν μέσω ψιλομποτιλιαρίσματος επί της Εγνατίας- με πλησιάζει ύποπτα μια τροχονόμος σκύβοντας προς το παράθυρό μου:

- «Νεαρέ…»
(Ώπα, τόσο δυνατά είχα το CD player που ξεπέρασα τα νόμιμα όρια;)
- «Ναι;»
- «Τη βλέπεις εκείνη την τροχονόμο στο επόμενο φανάρι;»
- «Πεντακάθαρα»
- «Μπορείς, όταν περάσεις από δίπλα της, να τη βρίσεις από ‘μένα;»
- «Ευχαρίστως, αλλά γιατί;»
- «Επειδή, όταν δείχνω εγώ πράσινο, αυτή δείχνει κόκκινο!»
- «Έγινε!»

Δεν έγινε όμως. Δε βόλεψε να περάσω με χαμηλή ταχύτητα από τη δεύτερη τροχονόμο κι έτσι έχασα ΤΗΝ ευκαιρία… Πώς έγινε έτσι η Τροχαία ρεεεεε… Γουστάρω…

«Σε ευχαριστούμε που το μοιράστηκες μαζί μας»,
σας ακούω να μου λέτε ειρωνικά.

«Παρακαλώ».
(Χέστηκα κιόλας που δε σας άρεσε η φάση, εμένα μου φάνηκε πρωτότυπο το σκηνικό και είπα να το "μοιραστώ")

Υ.Γ.1: Ρε, μπας και γούσταρε η τροχονόμος και όλο αυτό ήταν "πρόλογος";
Υ.Γ.2: "Σκάσε ψωνάρα!"
Υ.Γ.3: Καλά, σκάω...

Αδυναμίες...

2008-03-26T00:11:00.003+02:00

Plοutwnios Productions Proudly Present:

"Η βάφτιση του ανηψιού και

το χαζοχαρούμενο χαμόγελο του χαζοθείου"

Περί Σκληροπυρηνικών Φεμινιστριών

2008-03-03T17:01:00.006+02:00

Γιατί έχω την εντύπωση ότι οι πιο σκληροπυρηνικές και μαχόμενες φεμινίστριες είναι αυτές που θέλουν -περισσότερο απ’ όλες- άντρες που να τις δέρνουν;

Γιατί οι υπερβολικές διακηρύξεις αυτού του τύπου φεμινιστριών ηχούν στα αυτιά μου σαν κραυγή-πρόκληση-κάλεσμα προς τον άντρα που θα καταφέρει να τις υποτάξει;

Ίσως επειδή συνήθως (παρατηρημένο) αυτού του τύπου οι, «έχω κι εγώ @@», γυναίκες - περισσότερο απ’ όλες- στο κρεβάτι τρελαίνονται να τις «υποτάσσουν» σε βαθμό εξευτελισμού και φτάνουν σε οργασμό μόνο μετά από ένα γερό (πολύ γερό όμως) χέρι spanking.

Δε θέλω «ου».

Με αγάπη,
ο οικοδεσπότης σας.

Υ.Γ.: Τα δελτία παραπόνων βρίσκονται στο βάθος, δίπλα στα μαστίγια και τις χειροπέδες.

Οι μειoνότητες και τα προβλήματά τους

2008-02-26T18:38:00.010+02:00

Σκύψτε με αγάπη (όχι τόσο, αυτό είναι "με ερωτισμό") πάνω από το δράμα μιας ακόμη μειoνότητας του σκληρού και άκαρδου ετούτου κόσμου...

Μία κοινωνική προσφορά της Ploutwnios Productions.

Το κεσεδάκι για τις προσφορές σας,
όπως βγαίνετε, στα (ακρο)δεξιά σας.

Ευχαριστώ.

Music, Martinis And Misanthropy

2008-02-06T21:48:00.000+02:00

Ploutwnios Productions Proudly Present
(Τα 4 "P" πάλι):

Boyd Rice.

Παρόλο που μπορεί να διαφωνώ ριζικά μαζί του σε κάποια θέματα, αποτελεί ωστόσο μια ιδιαίτερα ξεχωριστή προσωπικότητα και σημαντική πηγή έμπνευσης για μένα.

Ο βασικός λόγος;

Είναι 100% original ο τύπος...

(Πηγή www.boydrice.com)

Αμάρτησα για ένα ρινοσφαιρίδιο!

2008-01-31T15:52:00.000+02:00

Ένα από τα πράγματα που με ενοχλούσαν πάντα, είναι οι αμήχανες σιωπές μεταξύ ανθρώπων που γνωρίζονται ελάχιστα και προσπαθούν να βρούνε να πουν κάτι, ο,τιδήποτε, απλά και μόνο για να σπάσει η μονοτονία. Ανοησίες, πληκτικά θέματα, βλακώδεις –κατά τ’ άλλα – «εξυπνάδες». Έχω παρατηρήσει (εσείς όχι;) ότι μια πολύ συνηθισμένη απάντηση σε ανάλογες βαρετές μπουρδίτσες είναι η απίστευτου φιλολογικού κάλλους φράση :«γάμησέ τα!».

Παράδειγμα :
-«Είδες χθες πατάτα η Εθνική;»
-«Γάμησέ τα!»

Στο τέλος καταλήγεις να μιλάς για τον καιρό...

Τις προάλλες λοιπόν είπα να κάνω την υπέρβαση, να ξεπεράσω αυτόν τον σκόπελο και να αποφύγω να πέσω ξανά σ’ αυτήν την διαχρονική διαπροσωπική παγίδα. Για λόγους που δεν είναι της παρούσης είχα μείνει χωρίς αυτοκίνητο και περίμενα το λεωφορείο σε κάποια στάση (όχι σώματος, λεωφορείου). Πάνω που ήμουν έτοιμος να αποκωδικοποιήσω το πέταγμα των πουλιών (για να περάσει εποικοδομητικά η ώρα), σκάει μύτη (σημειώστε τη λέξη…) ένας γνωστός μου με το αμάξι του και μου λέει:

«Σπίτι πας; Σάλτα μέσα».

Σαλτάρω λοιπόν και ξεκινάμε.

Λέω από μέσα μου, «Πάλι τον κλασσικό διάλογο θα έχουμεεεεε… Θα κάνω την υπέρβαση! Με άλλα λόγια, θα βγάλω τον σκασμό και από εδώ πάνε και οι κανόνες ευγένειας, κουλουπού, κουλουπού...»

Όλα πήγαιναν μια χαρά, ώσπου ο γνωστός μου λόγω της αμηχανίας του, άρχισε να σκαλίζει τη μύτη του και σε κάποια φάση δεν μπορούσε να ξεφορτωθεί το μικρό πράσινο θησαυρό που μόλις είχε εξορύξει. Το κακό και επικίνδυνο της υπόθεσης ήταν ότι στην προσπάθειά του να ξεφορτωθεί το μυξοσφαιρίδιο από το δάχτυλό του, κουνούσε με δύναμη το χέρι του έξω από το παράθυρο με αποτέλεσμα να αλλάζει η πορεία του αυτοκινήτου με κάθε εναγώνια προσπάθειά του και να κάνουμε αλλεπάλληλα και γεμάτα χάρη ζιγκ-ζαγκ στη Μοναστηρίου, αποφεύγοντας πολλάκις στο τσαφ κολόνες, πινακίδες, κολονάκια και άλλα όμορφα εν δυνάμει φονικά καλούδια.

Στην οθόνη του μυαλού μου έβλεπα ήδη τους τίτλους των ειδήσεων:

«Τραγικό δυστύχημα με θύματα δύο νεαρούς άνδρες λόγω επίμονης μύξας»!
«Νεκροί για μια μύξα»!
«Πράσινα θανατηφόρα μπαλάκια και πώς να τα αποφύγετε εν ώρα οδήγησης»!

Τι να έκανα; Προκειμένου να σώσω το τομάρι μου έκανα γαργάρα την «υπέρβασή» μου και ξεκίνησα συζήτηση (την κλασσική):

-«Τι νέα; Κωλόκαιρος ε;»
-«Γάμησέ τα!»

Ιστορίες ρατσισμού, γεροντοέρωτα και υποκριτικής τέχνης (Το Όσκαρ παρακαλώ!)

2008-01-11T18:39:00.001+02:00

Πριν από λίγο καιρό χρειάστηκε να κατηφορίσω Αθήνα. Αγαπημένος προορισμός ούτως ή άλλως, οπότε ευχάριστο το ταξίδι. Επέλεξα να ταξιδέψω by train. Ως γνωστός βιβλιοφάγος, πήρα μαζί μου 2-3 βιβλία για να περάσει ακόμη πιο ευχάριστα το ταξιδάκι. Ανεβαίνω στο όχημα, βρίσκω τη θέση μου – «ωραία», σκέφτομαι, «στο παράθυρο κάθομαι» -απλώνω το φιλήδονο κορμί μου, καθώς και τα ηδονιστικά βιβλία μου στο τραπεζάκι και εγκλιματίζομαι μελετώντας ανθρωποχωροταξικά το χώρο, δηλαδή scanάρω ποιος κάθεται πού.

Μπροστά μου ένα ανήσυχο τεμάχιο θηλυκού γένους, το οποίο μέχρι να ξεκινήσει το τρένο προσπαθούσε να συνεννοηθεί με τον -έξω από το τρένο- νέγρο boyfriend του για το πού ακριβώς κάθεται για να της στείλει φιλάκια, καθότι αδιαφανές (καθρέφτης) το τζάμι του παραθύρου από την έξω μεριά. Όπως ήταν αναμενόμενο, μέχρι να καταλάβει ο boyfriend πού ακριβώς πίσω από τον καθρέφτη κάθεται το girlfriend του, εισέπραξα αρκετά καυτά νέγρικα φιλιά (ευτυχώς χωρίς γλώσσες και σάλια)! Καθώς είχα αυταφοδεύσει (κοινώς, χεστεί πάνω μου) στα γέλια από το όλο σκηνικό και τις απέλπιδες προσπάθειες του σοκολατί ζογκλέρ φιλιών, γυρνάω στον διπλανό μου και του λέω:

«Να δεις που θα μας τον σφυρίξει κιόλας η μαϊμού στο τέλος»,

και η αυταφόδευση μετατράπηκε σε μαζική συνουσία (κοινώς, γαμ***καμε στο γέλιο), καθώς το άκουσε και ο απέναντι του διπλανού μου, δηλ. ο διαγωνίως απέναντί μου (με παρακολουθείτε ή να μιλήσουμε για γεωμετρία;) και ξέσπασε σε γέλια και έτσι τα χαζά γελαστά παιδιά γίναμε τρία. Δυστυχώς όμως το άκουσε και η ακριβώς απέναντί μου και αισθάνθηκα σαν ακατέργαστο ρατσιστικό γουρούνι (λέγε με και Αδόλφο). Τί να της έλεγα; «Πλάκα κάνω»; Δεν είπα τίποτα και άρχισα να διαβάζω το βιβλίο μου. Πρέπει να ήταν το «Αναφορά στον Γκρέκο» του Μέγιστου.

Σε κάποια στιγμή έρχεται μια θείτσα (εντάξει, ψιλογριά ήταν, αλλά είμαι ευγενικό αγόρι...κάπου-κάπου) και κάθεται δίπλα μου, καθώς ο διπλανός μου εκτός από υπέροχη αίσθηση του χιούμορ είχε και κακή σχέση με τους αριθμούς και είχε κάτσει σε λάθος θέση. Σηκώνεται αυτός, κάθεται το μουσείο. Κοιτάζω τον διαγωνίως απέναντί μου (η απέναντί μου ακόμα αγριεμένη ήταν) και του κλείνω το μάτι με περιπαικτικό ύφος «είδες τί γκομενάκι έκατσε δίπλα μου;». Γελάει αυτός, αγριεύει η γραία δίπλα μου.

«Δεύτερη πατάτα» σκέφτομαι και επανέρχομαι στο βιβλίο μου αποφασισμένος να μην ξανασηκώσω το κεφάλι μέχρι να φτάσω Αθήνα. Α, και να αγοράσω πατατάκια λίγο αργότερα.

Έλα όμως που η ημι-αποσύνθεση δίπλα μου μάλλον το ξανασκέφτηκε και από αγριεμένη στρίντζω μετατράπηκε σε μελιστάλαχτη πιπινοκυνηγό και με ζάλισε στις ερωτήσεις: «Από πού είσαι», «Διαβάζεις πολύ, ε;» και αλλά πρωτότυπα. «Φτού!» σκέφτηκα, «δε θα με αφήσει να διαβάσω με την ησυχία μου το κορίτσι-ναφθαλίνη!».
Ως επίσης γνωστός οξύθυμος και παλιοχαρακτήρας, το πρώτο που σκέφτηκα ήταν να της πω ότι μου έχει προκαλέσει πρήξιμο των γεννητικών μου αδένων και να την ταϊσω το παπούτσι μου! Το δεύτερο που σκέφτηκα όμως ήταν ότι δεν είναι σωστό και ότι έχω ακριβοπληρώσει τα παπούτσια κι έτσι άρχισα να ψάχνω για κάποια άλλη τακτική. Η πιο ευγενική παραλλαγή της ίδιας τακτικής πάλι θα ακούγονταν κάπως αγενής, άσε που ελλόχευε και ο κίνδυνος να ανέβει (όχι η πίεση) η libido της θείτσας από τον αισθησιακό τόνο που παίρνει η φωνή μου όταν γίνομαι ευγενικός και να οδηγηθούμε σε έναν γεροντοέρωτα όλο τρέλα σαν να ήταν η τελευταία μας φορά (η δική της, σίγουρα).

«Τί να κάνω; Τί να κάνω;», αναρωτιόμουν για αρκετά λεπτά, μέχρι που μου ήρθε Η ιδέα, Η σύλληψις! Βγάζω την «ταυτότητα» του Τεχνικού Επιμελητηρίου και καθώς με πλησιάζει για 666η φορά για να μου κάνει την 666η διαβολικά πρωτότυπη ερωτησοπαρατήρηση, της κολλάω την ταυτότητα στη μούρη και με αυστηρό, σοβαρό μπατσοασφαλίτικο τόνο της λέω:

«Παρακαλώ μην μου αποσπάτε την προσοχή! Βρίσκομαι σε μυστική αποστολή!».
Κόκκαλο η θεία, έτοιμος να γελάσει ο διαγωνίως απέναντί μου, εντυπωσιασμένη (και ελαφρώς ερεθισμένη απ' ότι ψυχανεμίστηκα) η απέναντί μου κι εγώ σκυμμένος πάνω από το βιβλίο μου μονολογώντας:

«Τί Πολυτεχνείο και μαλακίες, σε δραματική σχολή έπρεπε να πάω...»

Περί σεξουαλικής παρενoχλήσεως εν ώρα εργασίας (Σκύλα!!!)

2007-12-06T15:51:00.000+02:00

Αυτή τη στιγμή που γράφω αυτές τις γραμμές, δίπλα μου βαριανασαίνει μισοκοιμισμένο το θηρίο-φύλακας της επιχείρησης στην οποία εργάζομαι. Και μόνο στην ιδέα ότι μπορεί να ξυπνήσει από τον ήχο των πλήκτρων ανατριχιάζω ολόκληρος (ρε μπας και κάνει ρεύμα;)...

Συνεχίζοντας την πληκτρολόγηση –με τα δάχτυλα μου να χορεύουν με τη χάρη μπαλαρίνας για να αποφευχθεί πιθανό αιματοκύλισμα- κοιτάζω με την άκρη των ματιών μου τη σκύλα της κολάσεως, τη γυναίκα του μυθικού Κέρβερου να αναπαύεται... ποιος ξέρει ποιόν άτυχο περαστικό χωνεύει αυτή τη στιγμή στα κολασμένα της σωθικά...

Τώρα τελευταία όλο με περιτριγυρίζει, όλο μπαίνει στο γραφείο μου (χωρίς να χτυπήσει παρακαλώ!!!) και όλο με κοιτάει με ένα περίεργο και καχύποπτο βλέμμα... Ψυχανεμίζομαι ότι την έχει βάλει ο εργοδότης μου (δε λέω «αφεντικό»...μόνο τα σκυλιά έχουν αφεντικά!) να με ρουφιανεύει...

Jessy το όνομά της και τρομοκρατία το επάγγελμά της!!!
Τί να λέω όμως;! Ορίστε! Δείτε και μόνοι σας την εικονογραφημένη συνέχεια της ιστορίας!

Κοιμάται...
Δώστε βάση στις πιτζάμες!
Αδιαμφισβήτητα διεστραμμένη προσωπικότητα...

Ωχ, ξύπνησε! Πού να κρυφτώ;!

Άσχημα τα πράγματα!!! Ετοιμάζεται να μου χυμίξει!

«Εεεεεπ!!! Τί γράφεις εσύ εδώ ΡΕ;!!!»
Το βλέμμα τα λέει όλα! (Από την τρομάρα μου μού έπεσε το στυλό...)

«Ε....τίποτα, τίποτα...»
«Λέγε!!! Δε λες ε; Δεν πειράζει, θα σου δείξω εγώ!!!»

Ακολούθησε πάλη!!!

Την αιφνιδίασα σκουντώντας την ξαφνικά και πήρα για λίγο το πάνω χέρι.

Εφάρμοσα τη λαβή «κάνε με να μοιάζω με φώκια».

Τελικά, όμως –παρά τις υπεράνθρωπες προσπάθειές μου- έχασα...

«Ψοφίμι! Με ‘μένα πήγες να τα βάλεις;! Θα σου χαρίσω όμως τη ζωή και ξέρω και πώς θα μου το ξεπληρώσεις!»
«Πώς;»
«Καταρχήν, θα μου αγοράσεις ακριβό σκυλόρουχο για τις βραδινές μου εμφανίσεις. Το θέλω σε κόκκινο... της φωτιάς! Μετά, θα με βγάλεις έξω για χορό... Μετά.... ΧΧΧ...»
«-Γκουλπ-» (Ηχητική προσομοίωση λαιμού που ξεροκαταπίνει από σαστιμάρα...)

Τί να έκανα; Ενέδωσα...

Χορεύοντας με την Jessy,
η οποία φοράει την πανάκριβη τουαλέτα που της αγόρασα.

Με την Jessy σε ιδιαίτερες στιγμές...
(Για σκύλος είχε μια χαρά στήθος πάντως...
Φυσικό κιόλα(ς))

Εδώ που τα λέμε, φτηνά την έβγαλα...

Γιατί όμως αισθάνομαι σαν απλήρωτος ζιγκολό σκύλων;

Δυναμική Συνέχεια!!!

2007-11-24T16:50:00.000+02:00

Περίοδος ενδοσκόπησης,

εγκόσμιου ερημιτισμού και

φιλοσοφίζουσας περισυλλογής...

Κοινώς, σπαρίλα...

Επικίνδυνες Υποσχέσεις - Επικίνδυνες Ευχές

2007-10-28T20:12:00.000+02:00

Αγαπητό μου ημερολόγιο,

όταν μεγαλώσω,

θέλω να αποκτήσω τέτοιο στυλ

και, επίσης,

να μπορώ να σβήνω έτσι το τσιγάρο:

Άσχετα που σιχαίνομαι το κάπνισμα

και δε θα το ξεκινήσω ποτέ.

Με αγάπη από μια γωνιά της τσιρκοblogόσφαιρας

2007-10-15T18:51:00.001+03:00

Ένα μεγάλο...

FUCK OFF

ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΓΕΛΟΙΑ ΠΑΙΔΑΚΙΑ (ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΗΛΙΚΙΩΝ) ΕΚΕΙ ΕΞΩ ΠΟΥ ΚΡΥΒΟΝΤΑΙ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΑ ΓΕΛΟΙΑ BLOGS TOYΣ KAI ΠΑΙΡΝΟΥΝ ΣΤΑ ΣΟΒΑΡΑ ΤΟΣΟ ΤΑ BLOGS ΤΟΥΣ, ΟΣΟ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΣΟΒΑΡΟΦΑΝΕΙΣ ΕΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ.

WHO REALLY GIVES A FUCK

ΤΙ ΕΧΕΤΕ ΝΑ ΠΕΙΤΕ, ΤΙ ΓΡΑΦΕΤΕ ΚΑΙ ΤΙ ΣΚΕΦΤΕΣΤΕ;

ΝΑ ΜΗ ΠΡΟΧΩΡΗΣΩ ΣΕ ΟΝΟΜΑΤΑ ΚΑΙ ΔΙΕΥΘΥΝΣΕΙΣ...

YOU KNOW WHO YOU ARE!

Υ.Γ.1: Το παρόν post ήταν μια προσφορά του Αγγλοελληνικού Ινστιτούτου.

Υ.Γ.2: Και τώρα σε σας κύριοι/ες που δε παίρνετε στα σοβαρά τα blogs σας και τα γραφόμενά σας ! Ένα πράγμα έχω να σας ρωτήσω: Τί λέει, όλα καλά;

Περί Διαδικτυακών Φαντασμάτων – Διαδικτυακή Μεταφυσική Φιλοσοφία

2007-10-05T15:55:00.001+03:00

Αυτή τη στιγμή που διαβάζεις αυτές εδώ τις γραμμές, επικοινωνείς νοητικά με ένα φάντασμα. Εμένα. Δε με ξέρεις, ούτε ουσιαστικά, ούτε τυπικά, ούτε καν εξωτερικά. Στην καλύτερη περίπτωση έχεις δει κάποιες φωτογραφίες μου. Με φαντάζεσαι. Είμαι λοιπόν ένα φάντασμα για σένα.

Αν εξαιρέσουμε τις περιπτώσεις προσωπικών γνωριμιών, η λεγόμενη blogόσφαιρα απαρτίζεται από φαντάσματα. Ο καθένας από μας έχει μια φανταστική εικόνα των υπολοίπων bloggers, δηλαδή στην ουσία τους φαντασματοποιεί. Αν το καλοσκεφτεί κανείς, αυτή η ιστορία της blogόσφαιρας έχει πολλά κοινά με τις σεάνς επίκλησης πνευμάτων και επομένως ο καθένας από εμάς είναι και ένας διαδικτυακός πνευματιστής.

Χαμόγελο είναι αυτό που βλέπω; (Φάντασμα είμαι, τα πάντα βλέπω.)

Κακώς. Καλοσκεφτείτε το (ξανά).

Για παράδειγμα, ας πούμε ότι θέλω να επικοινωνήσω με το φάντασμα που γνωρίζω διαδικτυακά ως Fantoma. Τι πρέπει να κάνω; Πρέπει να ψάξω να βρω καταρχήν το blog του Fantoma, δηλαδή το μεταφυσικό επίπεδο στο οποίο κατοικεί αυτό το πνεύμα-φάντασμα. Πρέπει να αποκτήσω με άλλα λόγια πρόσβαση στη Πύλη της πραγματικότητάς του. Στη συνέχεια πρέπει να πραγματοποιήσω την επίκλησή του, δηλαδή να αφήσω κάποιο σχόλιο στο blog του. Αν η φόρμουλα της επίκλησης είναι πετυχημένη, τότε το φάντασμα θα ανταποκριθεί, δηλαδή αν του προκαλέσει ενδιαφέρον το σχόλιό μου θα μου απαντήσει, θα αποκτήσω επικοινωνία μαζί του. Οι αντιστοιχίες νομίζω ότι είναι πλέον πασιφανείς.

Ακούω ενστάσεις; Είπαμε, φάντασμα είμαι, ακούω τα πάντα! Εντάξει, εκτός από σκυλάδικα.

«Ποιος είπε ότι δε θα συναντηθούμε ποτέ»; ΟΚ, ίσως κάποιοι από εμάς συναντηθούμε κάποια στιγμή, αλλά και σύμφωνα με θεωρίες της μεταφυσικής, είναι πιθανό προ και σίγουρα μετά θάνατον να συναντήσουμε πνεύματα, κατοίκους της απέναντι όχθης.

«Έχω φωτογραφίες σου. Ξέρω πώς είσαι εξωτερικά». ΟΚ, αλλά και ο πνευματιστής που σκοπεύει να καλέσει το Μέγα Ναπολέοντα έχει στα χέρια του κάποιες εικόνες του προκειμένου να γίνει πιο αποτελεσματική η επίκλησή του. Αυτό σημαίνει ότι ο Μέγας Ναπολέων που θα σκάσει μύτη δεν είναι πνεύμα;

Πώς είπατε; "Δεν υπάρχουν φαντάσματα"; Δεν έχετε δεί ποτέ κανένα και απλά έχετε ακούσει ιστορίες άλλων που έχουν δεί; Αν το καλοσκεφτείτε (ξανά μανά), αυτήν την στιγμή εσείς είστε αυτοί «οι άλλοι», καθώς επικοινωνείτε με το πνεύμα μου, το οποίο – εγώ δηλαδή - δεν υπάρχει για τη συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων. Μιλάω για τους ανθρώπους που ποτέ δε θα πέσουν πάνω στο blog μου. Δεν γνωρίζουν την ύπαρξή μου, επομένως δεν υπάρχω για αυτούς. Στην ιδανική περίπτωση που γνωρίσουν το blog μου όλοι οι άνθρωποι αυτού του πλανήτη, τότε πλέον, ναι, η ύπαρξή μου –ως πνεύμα- θα είναι αντικειμενικό γεγονός. Στην ακραία περίπτωση που καταστεί δυνατό να με γνωρίσουν από κοντά όλοι οι άνθρωποι του πλανήτη μας, τότε πλέον μιλάμε για ενσάρκωση.

Τελικά, η μεταφυσική δεν είναι και τόσο «έξω από ‘δω», ε;

Τώρα, αν σας στοιχειώσουν αυτές οι σκέψεις –γιατί και οι σκέψεις φαντάσματα είναι- , μπορείτε ελεύθερα να τις μοιραστείτε με άλλα φαντάσματα ή συνανθρώπους σας (με σάρκα και οστά εννοώ). Ένα απλό πνεύμα είμαι, δε μπορώ να σας κυνηγήσω για κλοπή πνευματικών (!!!) δικαιωμάτων (τι ειρωνικό, ε;). Ποτέ όμως –σας εξορκίζω!-, προς Θεού, ποτέ μην αποκαλύψετε στους φίλους σας ότι όλα αυτά σας τα ψιθύρισε ένα φάντασμα!

Εκτός βέβαια κι αν σας πηγαίνουν εκείνες οι ωραίες λευκές μπλουζίτσες με τα μακριά ανθεκτικά μανίκια που δένουν στην πλάτη...

Παλιές μουσικές αδυναμίες, παντοτινές μουσικές συμπάθειες

2007-10-01T00:13:00.000+03:00

PLOUTWNIOS PRODUCTIONS PROUDLY PRESENT

( λέγε με και "4P's"):

Glenn Danzig's

"Crawl Across Your Killing Floor"

Κεντρική Βιβλιοθήκη Α.Π.Θ. - Part 1

2007-09-15T17:08:00.000+03:00

-«Πώς το κάνεις αυτό;»
-«Ποιό;»
-«Να, πώς καταφέρνεις και λες τις πιο αστείες ατάκες, πώς κάνεις τις πιο σπαραχτικές φάρσες και παραμένεις τελείως σοβαρός, σχεδόν αυστηρά ψυχρός, έτσι, ώστε να μπερδεύεις αυτόν που έχεις απέναντί σου και να θολώνεις τα νερά;»
-«Α, αυτό λες; Λοιπόν, θα σου πω μια ιστορία:

Κάποτε, όχι στην Άγρια Δύση, αλλά στο κέντρο της πόλης μας, της Ξεσσαλονίκης, υπήρξα θαμώνας (για πολλάαα χρόνια) ενός υπέροχου κτιρίου, όπου μαζεύονταν χιλιάδες άνθρωποι και επιδίδονταν σε μελέτη, πέρα από αρκετές άλλες ασχολίες (κρύβε λόγια). Αυτό το κτίριο είναι γνωστό μεταξύ άλλων και ως Κεντρική Βιβλιοθήκη του Α.Π.Θ. Εκεί, λοιπόν, και κυρίως κατά την περίοδο της εξεταστικής, η οποία ξεπερνώντας τον ταχυδρόμο χτυπάει (σχεδόν) πάντα τρείς φορές (το χρόνο), επιδιδόμουν κι εγώ σε αυστηρή και κοπιαστική (σιγά ρε μεγάλε, άλλαξε κανένα ιδρωμένο φανελάκι!) μελέτη.

Όπως όμως συμβαίνει με όλα τα όμορφα πράγματα/ενασχολήσεις, έτσι και όσον αφορά το διάβασμα, κάποια στιγμή επέρχονταν κορεσμός και δεν ήταν δυνατή η συνέχιση της μελέτης. Είναι η στιγμή που λες:

"Ωχ ρε πούστη μου, θα σκάσω, δε μπορώ άλλο! Πάμε για κυλικειing; Κερνάω καφέ".

Πάνω σε αυτήν την χιλιοειπωμένη (από βασανισμένους φοιτητές) φράση, ήρθε σα δώρο από τις μούσες, σα θεόσταλτη έμπνευση η εξής απάντηση/στιχομυθία:

-"Και γιατί να κεράσεις εσύ;"

-"Εμ, ποιός να κεράσει;"

-"Ας κεράσει ο πιο ανάξιος;"

-"Τί λες; Είσαι καλά; Πήρες τίποτα;"

-"Καλά είμαι. Να κεράσει ο πιο ανάξιος. Ο πιο ανάξιος να συγκρατήσει το γέλιο του!"

-(Εν χορώ:)"Let it be done!"

Έτσι γεννήθηκε το εξής παιχνίδι-δοκιμασία: Καταρχήν, διαλέγαμε κάποιο τραπέζι για να κάτσουμε όλοι μαζί για μελέτη. Στη συνέχεια, όταν έρχοταν η ώρα για καφέ, επιλέγαμε κάποια αθώα και ανυποψίαστη κοπέλα (όσο το δυνατόν περισσότερο Κοκκινοσκουφίτσα) και περιμέναμε να σηκωθεί και να πάει π.χ. τουαλέτα. Μέχρι να επιστρέψει, αφήναμε κάποιο σημείωμα (συνήθως πάνω στην πίσω πλευρά των θρυλικών διαφημιστικών των φροντιστηρίων "Πλάτων") πάνω στο βιβλίο της. Όσο πιο προκλητικό το σημείωμα, τόσο το καλύτερο για το σκοπό μας.

Το παιχνίδι ήταν πολύ απλό. Καθώς θα επέστρεφε η κοπέλα στη θέση της, θα αντίκρυζε το σημείωμα και θα άρχιζε να μας κοιτάει έναν-έναν μπας και καταλάβει ποιός μ***κας έκανε τη χοντράδα. Ε, λοιπόν, όποιος θα λύγιζε, δηλαδή θα έχανε τον αυτοέλεγχό του και θα γελούσε...θα κερνούσε τους καφέδες! Γελάω-πληρώνω δηλαδή.

-"Κατάλαβες παιδί μου, πώς απέκτησα την ατσάλινη πειθαρχία και αυτοέλεγχό μου;"

-"Κατάλαβα!"

-"Μπράβο παιδί μου. Κεντρική Βιβλιοθήκη Α.Π.Θ. Μεγάαααλο σχολείο..."

Υ.Γ.: Ο Άγιος Δημήτριος μας φύλαξε και δε φάγαμε ποτέ ξύλο...

Πέφτω!

2007-09-04T18:09:00.000+03:00

Μια ιδιαίτερα προσφιλής μου συνήθεια είναι η επίσκεψη σε βιβλιοπωλεία και το σκάλισμα – με τις ώρες - των κάθε λογής βιβλίων.

Για δύο μόνο λόγους μπορεί να εγκαταλείψω το βιβλιοπωλείο νωρίς (νωρίτερα της μίας ώρας):

ή αν πάρει κάποιος τηλέφωνο ξαφνικά και για κάτι επείγον

ή επειδή ακούω μια φωνή από το βάθος...εεε...

το κάλεσμα της φύσης... εεε...

επειδή πρέπει να πάω τουαλέτα τέλος πάντων (πώς να το θέσω πιο διακριτικά;)!

Όποτε μπαίνω σε βιβλιοπωλείο έχω την επιθυμία να ανοίξω το μυαλό μου διάπλατα –σαν φορτηγό για μετακομίσεις- και να το φορτώσω με όλα τα βιβλία του καταστήματος, να τα ρίξω όλα μέσα σε ένα κεφάλι-καζάνι και να τα χωνέψω με τη μία, να τα έχω στην πνευματική κατοχή μου χωρίς να χρειαστεί να τα διαβάσω. Κάτι σαν mass μεταφορά δεδομένων μέσω του usb του εγκεφάλου μου.

Αφού ξεπεράσω αυτήν την παρόρμηση (συνειδητοποιώντας κάθε φορά εκ νέου ότι δε βρίσκω την καταραμένη usb υποδοχή ), κυριολεκτικά κάνω επιδρομή στα πολυβασανισμένα ράφια του βιβλιοπωλείου.

Τί να σκέφτονται άραγε όταν με βλέπουν;

«Ωχ, ήρθε πάλι αυτός ο περίεργος με τα αχόρταγα μάτια και το παράξενο γούστο!», «Θα μας ζαλίσει πάλι: για να δω αυτό το βιβλίο, για να δω το άλλο...Ατελείωτες ώρες, ατελειώτες ορέξεις...σαν βετεράνος πορνοστάρ και εμείς τα κρεβάτια!»...Λέτε; Μπορεί.

Μπορεί πάλι να τους αρέσει και να σκέφτονται: «Πιάσε κι αυτό το βιβλίο, πιάσε και ‘κείνο...αχ ναί...συνέχισε!». Λέτε; Μπαααα...Δε νομίζω.

Πριν αρκετές μέρες επισκέφθηκα πάλι ένα κεντρικό βιβλιοπωλείο της πόλης και εκεί που σκάλιζα κάτι βιβλία, ξαφνικά έπεσε σχεδόν πάνω στο κεφάλι μου ένα βιβλίο από το πάνω-πάνω ράφι!

Σκύβω, το σηκώνω και ποιός ήταν ο τίτλος του;

«Πέφτω»!!!

Πάλι καλά που δε λεγόταν «Θα σου σπάσω το κεφάλι» ή «Κάνω μπαμ!» ή «10 τρόπoι για να γίνετε gay”...

Το είδε και ο διπλανός μου, κοιταχτήκαμε και σκάσαμε στα γέλια! Τρομερή σύμπτωση!

Το ξανάβαλα στη θέση του, καθώς δε μου φάνηκε και πολύ ενδιαφέρον, αγόρασα 2 άλλα βιβλία και έφυγα.

Τις προάλλες το διηγούμουν σε έναν φίλο μου και μου λέει:

«Ρε, λες να ήταν σημαδιακό; Έστω μία τοις χιλίοις;».

«Ρε, λες;» είπα κι εγώ ως γνήσιος μυστικιστής και αναζητητής κρυμμένων νοημάτων στο σύμπαν και παντού γύρω μας και πήγα χθες και το αγόρασα.

Για να δούμε... Τα συμπεράσματα σε επόμενο post.

Με σεβασμό και οργή...

2007-08-27T01:35:00.000+03:00

Είναι ίσως η πρώτη φορά

που διάβασα κάτι

που κυριολεκτικά με συγκλόνισε.

http://egggod.blogspot.com/2007/08/blog-post_26.html

Με σεβασμό στα παιδιά

που χάθηκαν τόσο άδικα.

Δε μπορώ και δε θέλω

να πω τίποτα παραπάνω.

Ανταπόκριση από το μέτωπο

2007-08-17T19:04:00.000+03:00

Χαιρετίσματα από την Διακοποχώρα!

Στους συναγωνιστές-συσσαπίζοντες

σε όλα τα μήκη και πλάτη της τεράστιας επικρατείας της Διακοποχώρας

στέλνω τους αγωνιστικούς μου χαιρετισμούς!

Στους επιστρέψαντες

εύχομαι καλή υπομονή και αν δε μπορείτε να κάνετε υπομονή παρόλες τις φιλότιμες προσπάθειές σας*, τότε ...

ΝΑ ΠΗΞΕΤΕ!!!** Μου Α Χα Χα Χα!!! ***

*Αφήστε τις @@ριές του τύπου "Δε χρειάζεται να κάνω υπομονή γιατί γέμισα τις μπαταρίες μου και δε μου χρειάζονται άλλες διακοπές"! ΑΛΛΟΥ ΑΥΤΑ!

** Ξέρω, ξέρω..."Τί μπινές"...(και βάλε)

***Σατανικό γέλιο...

Ποσειδώνας ή Δίας ;

2007-08-01T21:30:00.000+03:00

Δεν ξέρω γιατί, αλλά ανέκαθεν με γοήτευε το/η παρακάτω άγαλμα/μορφή.

Αφού σκέφτομαι ακόμη και να το χτυπήσω πάνω μου σε tattoo.

Ίσως αποτελεί κάποιο αρχέτυπο που με εκφράζει -όπως θα έλεγε και ο μεγάλος Jung- , ίσως απλά μου αρέσει η αισθητική του.

Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου.

"Ποσειδώνας ή Ζεύς του Αρτεμισίου". Πάρτε το σε χορταστικές δόσεις.

"Πρόκειται για ένα από τα ωραιότερα, αλλά και από τα λιγοστά πρωτότυπα χάλκινα αγάλματα της κλασικής περιόδου. Είναι έργο χυτό, με υπερφυσικό μέγεθος και απεικονίζει το Δία ή τον Ποσειδώνα. Ο θεός παριστάνεται όρθιος, γυμνός, σε ευρύ διασκελισμό. Παρά την αυστηρότητα της μορφής, η κίνηση είναι έντονη και η απόδοση των ανατομικών λεπτομερειών ιδιαίτερα επιτυχής. Η γενειάδα του θεού είναι πλούσια και τα μακριά μαλλιά του μαζεύονται σε πλεξίδες γύρω από το κεφάλι, ενώ μπροστά πέφτουν σε κομψούς βοστρύχους γύρω από το μέτωπο. Τα μάτια του, που δεν σώζονται, ήταν ένθετα από άλλο υλικό. Το αριστερό του χέρι είναι τεντωμένο μπροστά, ενώ με το ανυψωμένο δεξί χέρι θα κρατούσε τον κεραυνό ή την τρίαινα. Στην πρώτη περίπτωση ταυτίζεται με το Δία, που είναι και το πιθανότερο, ενώ στη δεύτερη με τον Ποσειδώνα. Είναι έξοχο δείγμα του αυστηρού ρυθμού της αρχαίας ελληνικής πλαστικής, και αποδίδεται σε ικανότατο δημιουργό, ίσως στο διάσημο γλύπτη Κάλαμι." (Πηγή: Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο)

ΤΟ ΠΡΟΤΥΠΟ ΤΟΥ ΑΝΤΡΑ

2007-07-10T16:12:00.000+03:00

PLOUTWNIOS PRODUCTIONS

PROUDLY PRESENT:

THE MANG (Ο ΜΑΓΚΑΣ)

Ορίστε το πρότυπο του αρσενικού, του ΑΝΤΡΑ (με Γ κεφαλαίο), το οποίο όμως δυστυχώς έχει χαθεί - για πάντα φοβάμαι - στα αβυσσαλέα βάθη του χρόνου.

Βέβαια, αναφέρομαι στη συμπεριφορά του εξαιρώντας τα τελευταία 13 δευτερόλεπτα του video, όπου το πρότυπό μας μάς τα χαλάει λίγο και ξεφουσκώνει η μαγκιά του (θυμίζοντας τη κλασσική ιστορία με τον ρεμπέτη που γυρίζει σπίτι του μεεεεέσα στο φόρτωμα και τη μαγκιά, αλλά γίνεται αρνάκι μόλις αντικρύζει την παντοφλοχέρα γυναικούλα του, που τον περιμένει με άγριες διαθέσεις μπροστά στην είσοδο του σπιτιού...):

P.S.: Don't try this at home!

ΞΕ-ΤΕΛΟΣ (Υπέροχα ελληνικά!!!)

2007-07-04T19:18:00.000+03:00

Ι AM BACK!!!

Σιγά μην αυτοκτονούσα ρε παιδιά!

Black (ή βλακ) humor...you know?

Και το χειρότερο:

ΣΙΓΑ ΜΗΝ ΑΠΑΛΛΑΓΕΙΤΕ

ΑΠΟ ΜΕΝΑ

ΚΑΙ ΤΟ BLOG ΜΟΥ

ΤΟΣΟ ΕΥΚΟΛΑ!!!

THE JOKER IS BACK !!!

(κυρίως από κάποιες υποχρεώσεις που με κράτησαν μακρυά...)

Υ.Γ.:Ευχαριστώ πάντως όλους όσοι ένδειξαν το ενδιαφέρον τους εντός και εκτός blog και sorry αν ξενέρωσα κάποιους...

ΤΕΛΟΣ

2007-06-29T16:44:00.000+03:00

ΛΟΥΚΕΤΟ

ΜΠΑΙΝΕΙ ΣΤΟ ΠΑΡΟΝ BLOG,

ΛΟΓΩ ΤΗΣ ΕΠΙΚΕΙΜΕΝΗΣ

ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΑΣ ΤΟΥ ΓΡΑΦΟΝΤΟΣ.

ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΝΟΗΣΗ.

(Προ)περσινά ξινά(;) σταφύλια...

2007-06-15T19:46:00.000+03:00

No comments...

ΦΟΡΟΣ ΤΙΜΗΣ

2007-06-13T16:07:00.000+03:00

Φόρος τιμής στο μέγιστο των Ελλήνων

Μέγα Αλέξανδρο,

ο οποίος σαν σήμερα άφησε το χωροχρονικό μας συνεχές....

Παράκληση:

Όποιοι από εσάς έχουν πρόβλημα με αυτού του είδους τις "φασιστικές νοοτροπίες" παρακαλώ να αφήσουν μήνυμα, για να ξέρω ποιούς έχω γραμμένους στα @@ρια μου...

Χθες στον ύπνο μου...

2007-06-06T15:43:00.000+03:00

ΚΙ ΑΛΛΕΣ ΜΟΔΑΤΕΣ ΑΠΟΡΙΕΣ (Λέγε με και Part 2)

2007-05-31T17:08:00.000+03:00

Με το προηγούμενο post άφησα κάποιους ανοιχτούς λογαριασμούς. Άφησα παραπονεμένο τον αντρικό πληθυσμό αυτής της πόλης. «Με εμάς τί θα γίνει; Εμείς θα παραμείνουμε ρακένδυτοι; Πώς θα διεκδικήσουμε τη ενδεδυμένη κατά τον πλέον σικάτο τρόπο γυναίκα;» Σωστές και δικαιολογημένες οι κραυγές αγωνίας των αγοριών μας... Για να διεκδικήσεις λοιπόν τη Κινέζα πόρνη και άξιο μέλος του τσίρκο Medrano του προηγούμενου post κρίνεται απαραίτητο να είσαι ντυμένος ανάλογα, επάξια, αψεγάδιαστα, απλά υπέροχα!

Μ’ έφαγε λοιπόν η αγωνία να ανακαλύψω το κατάστημα που θα δώσει την απάντηση στην οπτική πανδαισία της υπερτιμημένης (κατά τη γνώμη ενός ακαλαίσθητου πάντα – μην επηρεάζεστε), πλην επώνυμης, κουρελαρίας της collection «Κόκκινα τσιρκοφάναρα στο Πεκίνο». Έψαξα, έψαξα, έλιωσα σόλες και σόλες, έφαγα όλη την πόλη, την ξέρασα, αλλά συνέχισα, δεν το έβαλα κάτω. Και ένα βράδυ, σε ανύποπτο χρόνο...μπαμ!...έπεσα πάνω στη βιτρίνα- αποκάλυψη!

Τα μάτια μου άστραψαν (όπως βέβαια και το φλας της φωτογραφικής του κινητού μου) μόλις αντίκρισα τον ενδυματολογικό παράδεισο που φυλάκισε κάποιος βλάσφημος πίσω από την γυάλινη φυλακή, που από ευγένεια αποκαλούμε όλοι μας, έτσι απλά και χυδαία, «βιτρίνα»... Αμαρτία! Τέτοια εκστασιογόνα κομμάτια να μένουν πίσω από τη βιτρίνα και να μη φοριούνται από ΟΛΟΥΣ ανεξαιρέτως τους κατοίκους αυτής της πόλης!

Κοιτάξτε συνολάκι (από κάτω προς τα πάνω):

παπουτσάκι για το πατροπαράδοτο σκότωμα της πεισματάρας και ανθεκτικής γωνιακής κατσαρίδας,

βερμούδα για το πέρασμα ποταμού για άντρες έτοιμους για όλα,
ζωνούλα με την χαρακτηριστική ένδειξη «Μ» - περιγραφή του πεοπαλινδρομητή ιδιοκτήτη της (να μην τον πω μαλάκα) και αποθέωση της αρετής της αυτογνωσίας,

σακάκι «μπας και προκύψει κάτι πιο επίσημο, μη μας πούνε και γύφτους»,
και, τέλος, ένα απλό πουκαμισάκι (μόλις 369 ψωροευρώ), το οποίο είμαι σίγουρος ότι αν μπορούσαμε να το δούμε ολόκληρο θα μας εξέπληττε ευχάριστα και θα είχε να προσφέρει ατελείωτες ώρες συγκινήσεων και ανατριχίλας!

Φανταστείτε εικόνα: η Κινέζα medranόπορνη και ο κυριλέ βατραχάνθρωπος σε safari κατσαρίδας με την ένδειξη μαλάκας (για να μη τον μπερδέψουμε κιόλας με κανέναν άλλον επίσης υπερβολικά καλοντυμένο). «Η τροτέζα και ο ΟΥΚάς στρατόκαβλος»! Μία εικόνα, χίλιες ορθοπεταλιές!

Η βόλτα αυτού το ζευγαριού δε θα είναι μια απλή τσάρκα, ούτε καν απλά μπουρδελότσαρκα λόγω της λάγνας Κινέζας μας...όχι, όχι... μιλάμε για την σουρεάλ οπτική περίληψη του καρναβαλιού στο Ρίο με σάμπα (και κώλο τσάμπα – της Κινέζας εννοείται...)!

Τη λυπητερή παρακαλώ!

Έφτασεεεε!

(...Ακούγονται πλήκτρα υπολογιστή τσέπης...):

Mόλις 1816 euros!!!

Κατά 170 euros πιο φτηνό το συνολάκι σε σχέση με αυτό της πόρνης αδερφής του Bruce Lee σε νέες τσιρκοπεριπέτειες!!! Ευκαιρία! Τρομερή ευκαιρία!! Τρελή ευκαιρία!!! Με την αγορά του συνόλου, ένας ζουρλομανδύας δώρο.

Δε χόρταινα να βλέπω αυτήν την αποκριάτικη ομορφιά! Κοιτούσα αχόρταγα τη βιτρίνα προσπαθώντας να φυλακίσω για πάντα στη μνήμη μου αυτήν την οπτική ηδονή και ταξίδευα με τη φαντασία μου στους στρωμένους με κομφετί και ιδρώτα από φιλήδονα γυναικεία οπίσθια δρόμους του Ρίο! Έβλεπα με λαγνεία (και σχεδόν έκδηλη στύση) τα υπέροχα εκθέματα, μέχρι που άρχισε να γεμίζει με αηδία τα σωθικά μου η βλακώδης υπερκαταναλωτική νοοτροπία που θα ωθήσει τα γνωστά αμνοειδή ανθρωπάρια στην απόκτησή τους και δεν άντεξα άλλο... Ξέρασα στη βιτρίνα κι έφυγα.

Μάλλον θα με πείραξε ο μουσακάς...

ΑΠΟΡΙΕΣ ΕΝΟΣ ΑΚΑΛΑΙΣΘΗΤΟΥ ΠΕΡΙ ΜΟΔΑΣ

2007-05-14T17:00:00.000+03:00

Τις προάλλες που περιπλανιόμουν στους δρόμους της Θεσσαλονίκης, κάποια στιγμή τα βήματά μου με οδήγησαν σε μια από τις πιο αγαπημένες μου βιτρίνες της πόλης. Μια βιτρίνα που αγαπώ ιδιαίτερα γιατί κάθε φορά που την κοιτάζω μου χαρίζει απίστευτες στιγμές γέλιου, αλλά και υγιούς και εποικοδομητικού προβληματισμού για τη βλακεία που δέρνει ένα σημαντικό μέρος του ματαιόδοξου πληθυσμού-κοπαδιού αυτής της χώρας. Κάθε φορά λοιπόν που έχω την τύχη να συναντήσω αυτό το μυθικό κατάστημα και αφού στεγνώσουν τα δάκρυα (από τα γέλια και τη συγκίνηση) στα απορημένα μου μάτια, αναρωτιέμαι πόσο πρόβατα και θύματα του marketing και της νοοτροπίας «όσο πιο ακριβό ένα ρούχο, ΣΙΓΟΥΡΑ και πιο καλό» μπορούν να είναι τα δίποδα κατοικίδια που ακούνε (τιμητικά, όχι ουσιαστικά) στον περιγραφικό χαρακτηρισμό «άνθρωποι».

Το τελευταίο σοκ το έφαγα πριν ολίγων ημερών. Περπατούσα αμέριμνος, καθώς έπεσε το μάτι μου σε ένα συνολάκι όνειρο: ένα μαύρο φορεματάκι με κάτι trendy μπαλώματα-τσιρκονούφαρα «η χαρά του Ταμτάκου», δύο υπέροχα κόκκινα πα-πούτσια που ξυπνούν σε κάθε αρσενικό που σέβεται τον εαυτό του αναμνήσεις από την τελευταία του επίσκεψη σε οίκο ανοχής ή/και στιπτητζάδικο και ... και... (ούτε να το πω δεν μπορώ, μου κόβεται η ανάσα)...ένα ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ καπέλο (ή καπελίνο να το πω;)! Το κερασάκι στην τούρτα.

Στην αρχή υπέθεσα (ο άσχετος, ο ακαλαίσθητος, το βόδι) ότι το καπέλο δεν αποτελεί μέρος του συνόλου προς πώληση, αλλά ότι απλά στολίζει την κούκλα της βιτρίνας ως μια λίγο πιο εκκεντρική πινελιά στον ενδυματολογικό καμβά (λέγε με Φου Μαν Τσου ή Κουνγκ Φου ή Μιγιάγκι).

Πόσο λάθος έκανα!

Συνολική τιμή: 1986 euros!!! 1986 euros για να ντυθεί κάποια (ή κάποιος, οι καιροί είναι περίεργοι...) κινέζα πόρνη-μέλος τσίρκου! Αξίζει πιστεύω...

Άντε να προσπέρασω την τιμή του φορέματος, αλλά την τιμή αυτού του καπέλου δεν μπορώ να την προσπεράσω! 126 euros για αυτήν την βαμμένη με μαύρο σπρέυ κωνικού σχήματος ΨΑΘΑ! Ήμαρτον! Προσπάθησα να δικαιολογήσω την τιμή του καπελίνου με πολλούς τρόπους, π.χ. ότι θα μπορούσε να χρησιμεύσει ως θήκη για σπόρια, φωλιά άστεγων χελιδονιών, mini καθικάκι για ξωτικά κ.α., αλλά απέτυχα παταγωδώς! Μπορώ να συλλάβω την έννοια του απείρου, τη θεωρία της αιώνιας επιστροφής του Νίτσε, τους λόγους αποκλεισμού της Κύπρου από την Euro-βύζιον, αλλά όχι αυτό!!! Όχι αυτό!!!

Αύριο πρωί-πρωί, θα πάω να το αγοράσω....

Η Κοκκινοσκουφίτσα Και Το Σεναριακό Κενό!!!

2007-05-04T18:16:00.001+03:00

Ακολουθεί η εξιστόρηση του παραμυθιού "Η Κοκκινοσκουφίτσα".

Όσοι το θυμούνται, παρακαλώ να προχωρήσουν στο κείμενο με τα κόκκινα γράμματα στο τέλος της εξιστόρησης.

Όσοι θα θελήσουν να αμφισβητήσουν τα σχόλιά μου, παρακαλώ να ξαναδιαβάσουν το παραμύθι και μετά να μου απαντήσουν.

Ευχαριστώ.

Εκ της διευθύνσεως του παρόντος blog.

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα κοριτσάκι που το φώναζαν "Κοκκινοσκουφίτσα".
Μια μέρα της είπε η μητέρα της: "Έλα Κοκκινοσκουφίτσα, πάρε λίγο φαγητό, αυτό το ψωμί και ένα μπουκάλι κρασί να τα πας στη γιαγιά σου. Έχει αρρωστήσει και πρέπει να φάει για να δυναμώσει και να γίνει καλά." Η γιαγιά της ζούσε μακριά στο δάσος. Μόλις η Κοκκινοσκουφίτσα μπήκε στο δάσος συνάντησε έναν λύκο.

"Καλημέρα Κοκκινοσκουφίτσα".
"Καλημέρα, λύκε".
"Πού πηγαίνεις πρωί-πρωί, Κοκκινοσκουφίτσα;"
"Στη γιαγιά μου".
"Τι κουβαλάς στην ποδιά σου;"
"Λίγο φαγητό και κρασί για την άρρωστη γιαγιά μου. Άμα τα φάει θα γίνει καλά".
"Και πού ζει η γιαγιά σου Κοκκινοσκουφίτσα;"
"Ένα χιλιόμετρο από εδώ, βαθύτερα μέσα στο δάσος. Το σπίτι της στέκει κάτω από τρεις μεγάλες βαλανιδιές, οι καρυδιές είναι παραδίπλα, σίγουρα θα το 'χεις δει", απάντησε η Κοκκινοσκουφίτσα.
Ο λύκος σκέφτηκε "Τί καλή που είναι αυτή η μικρούλα! Τ'ι νόστιμη γεύση που θα έχει. Πρέπει να δράσω με πανουργία και να τις πιάσω και τις δυο". Έτσι περπάτησε για λίγο μαζί της και μετά της είπε: "Κοίτα Κοκκινοσκουφίτσα, τι όμορφα λουλούδια! Λέω πως δεν ακούς τι ωραία που τραγουδούν τα πουλιά κι εσύ προχωράς βαρετά λες και πηγαίνεις σχολείο. Κοίτα όλη η φύση γιορτάζει σήμερα".
Η Κοκκινοσκουφίτσα σκέφτηκε "Αν μαζέψω ένα μικρό μπουκέτο λουλούδια θα κάνω την γιαγιά μου πολύ χαρούμενη. Είναι ακόμη νωρίς και σίγουρα θα προλάβω". Άφησε λοιπόν τον δρόμο πίσω της και χώθηκε στο δάσος για να βρει τα πιο όμορφα λουλούδια. Κάθε φορά που έκοβε ένα λουλούδι, νόμιζε πως λίγο παρακάτω έβλεπε ένα άλλο ακόμη πιο όμορφο κι έτσι, από λουλούδι σε λουλούδι, έμπαινε όλο και πιο βαθειά στο δάσος.

Στο μεταξύ ο λύκος έφτασε τρέχοντας στο σπίτι της γιαγιάς και της χτυπά την πόρτα.
"Ποιος είναι;"
"Η Κοκκινοσκουφίτσα", απαντάει ο λύκος. "Φέρνω φαγητό και κρασί, άνοιξε την πόρτα".
"Σήκωσε τον σύρτη", φώναξε η γιαγιά, "είμαι πολύ αδύναμη και δεν μπορώ να ανοίξω".
Ο λύκος σήκωσε τον σύρτη, άνοιξε την πόρτα και χωρίς λέξη πήγε στο κρεβάτι της γιαγιάς και την έφαγε. Μετά έβαλε τα ρούχα της γιαγιάς, ξάπλωσε στο κρεβάτι της και τράβηξε τις κουρτίνες.

Η Κοκκινοσκουφίτσα, αφού μάζεψε όσα λουλούδια μπορούσε να κουβαλήσει, θυμήθηκε τη γιαγιά της και πήρε τον δρόμο για το σπίτι της.

Όταν μπήκε στο δωμάτιο της γιαγιάς είπε δυνατά "Καλημέρα". Μα δεν πήρε απάντηση. Έτσι πήγε στο κρεβάτι και άνοιξε τις κουρτίνες. Στο κρεβάτι είδε τη γιαγιά της ξαπλωμένη, με το σκουφί της τραβηγμένο πολύ...

"Ω γιαγιά!", είπε, "τι μεγάλα αυτιά που έχεις!"
"Για να σε ακούω καλύτερα, παιδάκι μου".
"Μα, γιαγιά, τι μεγάλα μάτια που έχεις!"
"Για να σε βλέπω καλύτερα, παιδάκι μου".
"Γιαγιά, γιατί έχεις τόσο μεγάλα χέρια;"
"Για να σε αγκαλιάζω καλύτερα, παιδάκι μου".
"Γιαγιά τι τρομακτικά μεγάλο στόμα που έχεις!"
"Για να σε τρώω καλύτερα!"
Με το που το είπε αυτό ο λύκος, ορμάει με ένα σάλτο και τρώει την Κοκκινοσκουφίτσα.
Αφού ο λύκος χόρτασε την πείνα του, ξάπλωσε και πήρε έναν υπνάκο. Ροχάλιζε πολύ δυνατά. Ένας κυνηγός τον άκουσε καθώς πέρναγε έξω απ' το σπίτι και μονολόγησε "Πώς ροχαλίζει έτσι η γιαγιάκα! Πάω να δω μήπως χρειάζεται κάτι". Μπαίνοντας μέσα βλέπει τον λύκο να κοιμάται. "Εσύ εδώ αχρείε! Έχω ράμματα για την γούνα σου!" Και την στιγμή που θα πυροβολούσε σκέφτηκε ότι ίσως ο λύκος έχει φάει την γιαγιά. Έτσι ο κυνηγός δεν πυροβόλησε, μήπως ακόμα προλάβαινε να σώσει την ηλικιωμένη γυναίκα. Άρπαξε το ψαλίδι και άρχισε να κόβει το στομάχι του λύκου. Με τις δυο πρώτες ψαλιδιές είδε την Κοκκινοσκουφίτσα. Έκοψε άλλες δυο φορές, νάσου και η γιαγιά. Έκοψε λίγο ακόμα και η Κοκκινοσκουφίτσα βγήκε λέγοντας: "Αχ, πόσο φοβήθηκα! Τι σκοτεινά που ήταν μέσα στον λύκο" και μετά βγήκε ζωντανή και η γιαγιά, ίσα-ίσα που ανέπνεε. Η Κοκκινοσκουφίτσα μάζεψε γρήγορα πέτρες και γέμισε την κοιλιά του λύκου. Όταν ο λύκος ξύπνησε ήθελε να ξεφύγει αλλά οι πέτρες ήταν πολύ βαριές και ο λύκος έπεσε νεκρός.

Τί παραμύθι κι αυτό...Συμπαθητικό, δε λέω, αλλά δυστυχώς για ΄μένα τόσα χρόνια δυσκολοχώνευτο...Για ποιό λόγο; Μα για το προφανές σεναριακό κενό!

Έχω λοιπόν την εξής απορία-μπηχτή για τον απρόσεχτο συγγραφέα-εμπνευστή της παραπάνω ιστοριούλας:

Γιατί ο λύκος δεν έφαγε πρώτα την Κοκκινοσκουφίτσα και στη συνέχεια να πάει με την άνεσή του να φάει και τη γιαγιά; Αφού του είχε πεί η ηλίθια Κοκκινοσκουφίτσα πού μένει η γιαγιά της και έτσι, όπως είδαμε, πήγε τη βρήκε τη γιαγιά χωρίς τη βοήθεια της Σκουφίτσας. Άρα γιατί να την αφήσει για επιδόρπιο αφού δεν τη χρειάζονταν σε τίποτα;

Τα φώτα σας παρακαλώ!!!

ΠΑΡΑΞΕΝΙΕΣ...

2007-04-04T23:38:00.000+03:00

Δεν ξέρω γιατί,

αλλά έχει αρχίσει να μου τη δίνει

αυτή η φάση με το blog...

Μου φαίνεται

θα βάλω λουκέτο

και

θα εξαφανιστώ...

"Every Man And Every Woman Is A Star"

2007-03-23T18:59:00.000+02:00

“Every man and every woman is a star” μας λέει ο θείος Al. Κάθε άνθρωπος, κάθε άντρας και κάθε γυναίκα, από τη στιγμή που γεννιέται, έχει στο πλευρό του το Φύλακα Άγγελό του, ο οποίος γνωρίζει τον Ανώτερο Σκοπό του «προστατευόμενού» του, γνωρίζει την Αληθινή Θέλησή του, η οποία ταυτίζεται με το Θέλημα του Θεού για αυτόν και όχι μόνο – είναι μέρος του Σχεδίου Του. Το «Θέλημα Θεού».

Η έννοια του Φύλακα Αγγέλου ευρεία και μπορεί να εκληφθεί ανάλογα με τις πεποιθήσεις του καθενός: κυριολεκτικά Άγγελος σύμφωνα με τον θρήσκο, τον μυστικιστή, τον ρομαντικό, μεταφορικά, ο ανώτερος εαυτός, το Υπερ-Εγώ, σύμφωνα με τον θιασώτη των ψυχαναλυτικών θεωριών, η «φωνή» μέσα μας, σύμφωνα με τον αγνωστικιστή-σκεπτικιστή, η «καρδιά» που κραυγάζει κατά τον μεγάλο Νίκο Καζαντζάκη...

Σύμφωνα με την γοητευτική θεωρία του θείου Al (το «Θέλημα», Thelema), όταν κάποιος έχει ανακαλύψει την Αληθινή Θέλησή του, τον πυρήνα, την ουσία της ύπαρξής του και αποφασίζει να την ακολουθήσει, τότε είναι σαν ένα άστρο που κινείται στην θεϊκά προκαθορισμένη ιδανική τροχιά του. Και, όταν κινείται σε αυτήν την Τροχιά (με κεφαλαίο «τ»), επειδή τότε είναι Ένα με τον μηχανισμό του Σύμπαντος και κινείται έχοντας την ορμή που του χαρίζει η αδράνεια, η ορμή του Σύμπαντος, τίποτα δε μπορεί να σταθεί εμπόδιο στην πορεία του. Οποιοσδήποτε βρεθεί στο δρόμο του θα ατυχήσει, γιατί απλά θα έχει βρεθεί, τη λάθος στιγμή, στον λάθος τόπο. Σύμφωνα με το Thelema τα άστρα δε συγκρούονται ποτέ μεταξύ τους: τα Άστρα (με κεφαλαίο «α») που κινούνται στις Τροχιές τους δεν υπάρχει περίπτωση να παρεμβληθούν στην Τροχιά κάποιου άλλου Άστρου, ενώ τα άστρα που κινούνται σε τυχαίες τροχιές δεν μπορούν να σταθούν εμπόδια στις Τροχιές των Άστρων, δεν μπορούν να σταθούν εμπόδια στην ανάπτυξη του Σύμπαντος, εξουδετερώνονται.

Προσοχή, εδώ δε μιλάμε για μοίρα. Αν θέλει κάποιος ακολουθεί το Δρόμο, την Τροχιά του, αν όχι είναι ελεύθερος να μην το κάνει. Αν κάποιος έχει το ταλέντο της ζωγραφικής, αν θέλει το ακολουθεί, δεν είναι υποχρεωμένος όμως να το κάνει. Αν το Θέλημά του (εννοώ την Αληθινή του Θέληση) είναι να γίνει ζωγράφος, μπορεί να αποφασίσει να μην το ακολουθήσει, ωστόσο αν το ακολουθήσει θα διαπρέψει, το Σύμπαν θα είναι με το πλευρό του. Τίποτα δε θα μπορέσει να τον εμποδίσει, θα έχει «θεϊκή» βοήθεια. Είναι στη σωστή τροχιά, στην Τροχιά του.

Ακούω τον Paulo Coelho να με διαβεβαιώνει ότι όταν θέλουμε κάτι πολύ, τότε ολόκληρο το Σύμπαν συνομωτεί για να το πετύχουμε. Λέτε να εννοεί ότι αυτό συμβαίνει όταν το Θέλουμε πραγματικά, όταν ακολουθούμε την Αληθινή Θέλησή μας;

Γοητευτική, πραγματικά, θεωρία....

Όπως και να έχουν τα πράγματα όμως, καθέναν από μας έχει απασχολήσει (ή τουλάχιστον θα απασχολήσει στο μέλλον –ελπίζω όχι στην διαβόητη Κρίση της μέσης ηλικίας, όχι τόσο αργά) ερωτήματα όπως: «Ποιος είμαι; Ποιος πραγματικά ΕΙΜΑΙ;», «Για ποιο λόγο έχω έρθει σ’ αυτόν κόσμο;».

Υπάρχει κάποιος λόγος ή είμαστε απλά τυχαίες μονάδες που κραυγάζουν για κάποιο βαθύτερο νόημα –έστω ψευδαίσθηση νοήματος- το οποίο θα δώσει κάποια αξία, κάποια διέξοδο στο μάταιο της ύπαρξής μας;

«Ένα μονάχα λαχταρίζω: Να συλλάβω τι κρύβεται πίσω από τα φαινόµενα, τι είναι το µυστήριο που µε γεννάει και µε σκοτώνει, κι αν πίσω από την ορατή ακατάπαυτη ροή του κόσµου κρύβεται µια αόρατη ασάλευτη παρουσία.», μου ψιθυρίζει ο Καζαντζάκης.

Αυτός ο λόγος δεν μπορεί παρά να ταυτίζεται με τη βαθύτερη ουσία μας, με το Ιερό (και τελείως προσωπικό μας) Δισκοπότηρο, τη Φιλοσοφική Λίθο των Αλχημιστών, το προσωπικό Μύθο του καθενός μας, την Αληθινή μας Θέληση. Και πώς θα φτάσουμε στο σημείο να γνωρίσουμε ποια είναι η Αληθινή μας Θέληση; Οι δρόμοι είναι πολλοί, αλλά όλοι τους έχουν ως κοινή συνισταμένη την αυτογνωσία. Μήπως τελικά αυτό (ή ΚΑΙ αυτό) είναι ο Άγιος Φύλακας Άγγελός μας;

«Γνώθι σαυτόν» λοιπόν, κύριε Πυθαγόρα...έχετε απόλυτο δίκιο. Και μετά;
«Γίνε αυτό που είσαι!!!», ακούω να μου φωνάζει από κάποια σκοτεινή γωνιά της ψυχής μου ο Φρειδερίκος Νίτσε...

Γίνε αυτό που είσαι!!!

Υ.Γ.: Δεν είμαι Θελημίτης, δεν είμαι οπαδός του θείου Al. Δε μου αρέσουν οι ετικέτες, τα οπαδιλίκια. Δε γουστάρω τις αυθεντίες, αγαπώ τους συνοδοιπόρους. Ο θείος Al με εμπνέει, όπως πολλοί άλλοι. Μέχρι εκεί όμως! Ψάχνω για τη Φράση, όχι κάποιο Δάσκαλο. Ανοησία η προσκόλληση σε πρόσωπα.

«Θάψτε με σε τάφο δίχως όνομα, για να θυμούνται οι άνθρωποι το ποίημα και όχι τον ποιητή»...

Ploutwnios Productions proudly present:

2007-03-17T19:11:00.000+02:00

Κίμων-Κλέαρχος:

The son of Argyris ,

the sun of Argyris' life...

Βρε ποιά μου θυμίζει, βρε ποιά μου θυμίζει...

Τί κοιτάζει άραγε με τόσο ενδιαφέρον ο Κίμων;

Δε πιστεύω, Αργύρη, να χόρευες πάλι α λα Σάκης;

Έξυπνο φαίνεται το άτιμο...

Αργύρη, κάνω λάθος ή έχεις παρόμοιο πουκάμισο;

Αργύρης:

"Ναι Κίμων, όταν ήμουν στρατιώτης

ήμουν τόσο σκληρός που ξυριζόμουν χωρίς αφρό!"

Κίμων:

"Άσε ρε μπαμπά..."

Την ίδια έκφραση με τον Κίμωνα είχαμε κι εμείς Αργύρη,

όταν στη Σάντα, ενώ κοιμόσουν, είδαμε αυτό που είδε και ο Κίμων...

Α ρε Αργύρη, sexy motherfucker! Συλλεκτική photo!

Well done!

Υπέροχοι γονείς, υπέροχο παιδί!

Υ.Γ.1: Νομίζω ότι η ομοιότητα του Κίμωνα με την Uli είναι κάτι παραπάνω από εμφανής. Είναι καταπληκτική.

Υ.Γ.2: Για τους αμύητους: η Uli είναι η αξιαγάπητη σύζυγος του Αργύρη και μητέρα του ακόμη πιο αξιαγάπητου Κίμωνα.

Υ.Γ.3: Αργύρη, να σας ζήσει ο Κίμων! Ευτυχώς είχε αίσιο τέλος η περιπέτεια με την εγκυμοσύνη της Uli, την οποία είχα την τιμή να μου εμπιστευθείς...

Υ.Γ.4: Πολλά χαιρετίσματα στην Uli και μια μεγάλη αγκαλιά στον Κίμωνα απ'την 285!

"300 - ΜΟΛΩΝ ΛΑΒΕ"

2007-03-14T00:22:00.000+02:00

Η παραπάνω κινηματογραφική ταινία,

όσες ιστορικές ανακρίβειες και

όσες υπερβολές κι αν περιείχε,

ωστόσο στάθηκε η αφορμή για να θυμηθώ

ότι τελικά υπάρχουν κάποια πράγματα

τα οποία μπορώ ακόμα να θεωρώ ιερά

και που αξίζουν τον απόλυτο

ΣΕΒΑΣΜΟ...

Μανιφέστο: Τα Δικαιώματα Του Ατόμου

2007-03-07T16:42:00.000+02:00

1. Man has the right to live by his own law--
to live in the way that he wills to do:
to work as he will:
to play as he will:
to rest as he will:
to die when and how he will.

2. Man has the right to eat what he will:
to drink what he will:
to dwell where he will:
to move as he will on the face of the earth.

3. Man has the right to think what he will:
to speak what he will:
to write what he will:
to draw, paint, carve, etch, mould, build as he will:
to dress as he will.

4. Man has the right to love as he will:--
"take your fill and will of love as ye will,when, where, and with whom ye will."

5. Man has the right to kill those who would thwart these rights.

Ο θείος Al ξαναχτύπησε...

Το παραπάνω μανιφέστο ίσως είναι λίγο υπερβολικό σε ορισμένα σημεία, αλλά με εμπνέει πολύ ο αέρας ανεξαρτησίας, ελευθερίας και αυτονομίας που το χαρακτηρίζει.

(Το σημείο 5 μην το πάρει κανείς τοις μετρητοίς...τον σκότωσα!)

23 Skidoo

2007-03-04T02:50:00.000+02:00

"ΚΕΦΑΛΗ KΓ (23)

SKIDOO

What man is at ease in his Inn?
Get out.
Wide is the world and cold.
Get out.
Thou hast become an in-itiate.
Get out.
But thou canst not get out by the way thou camest in.
The Way out is THE WAY.
Get out.
For OUT is Love and Wisdom and Power.
Get OUT.
If thou hast T already, first get UT.
Then get O.
And so at last get OUT."

...ένα κρυπτικό, μυστικιστικό ποίημα του θείου Al...

Παρατήρηση:

Το παρόν post καταχωρήθηκε την 4/3/2007 στις 2:50π.μ.

Επομένως, έχουμε: 4+3+2+0+0+7+2+5+0=23

Σύμπτωση; Μπα...μάλλον συγχρονικότητα...

Επίσης, πρόκειται για το δεύτερο (2) post του τρίτου (3) μήνα του τρέχοντος έτους... 23...

1/3/07 - Κίτρινη κάρτα

2007-03-01T16:44:00.000+02:00

Κίτρινη κάρτα στον Silvio Pisiota για την πολυήμερη απουσία του από τα δρώμενα του παρόντος blog.

Εάν παραταθεί κι άλλο η απουσία του, κρίνεται σκόπιμη η επίδειξη της κόκκινης κάρτας και η εφαρμογή ανάλογων μέτρων...

26/02/07- Κυρόπουστας - Part 3

2007-02-26T01:05:00.000+02:00

Αποκαλύψεων συνέχεια:

Για να καταλάβετε (όσοι από εσάς είσαστε ψιλοβόδια και δεν το καταλάβατε ακόμη) το ποιόν αυτού του υπανθρώπου, αρκεί να σας γνωστοποιήσω ότι αμέσως μετά τις αποτυχημένες προσπάθειες διαφυγής του (που εξιστόρησα στο post "Κυρόπουστας - Part 2"), ο Κύρ(ι)ος αυτός έβαλε τα τσιράκια του να «καθαρίσουν».

Καθώς λοιπόν την αμέσως επομένη της δεύτερης απόπειρας απόδρασης του Λουφόπουλου μπήκα στο επιλοχάδικο για να κάνω τη δουλειά μου ως έντιμος και δίκαιος επιλοχίας (τελώντας χρέη επιλοχία για την ακρίβεια) –και όχι ως «χώστης» όπως διέδιδαν κάποιοι κακεντρεχείς- βρέθηκα προ εκπλήξεως: δύο άνθρωποι του «Μαύρου Πητ» ή «Σουρδόφιδου» με περίμεναν και αμέσως προέβησαν σε βιαιοπραγίες εναντίον μου («για παραδειγματισμό» μου είπαν)!

Και επειδή δεν έχω μάθει να μιλάω χωρίς επιχειρήματα και ντοκουμέντα, όπως έχετε ήδη καταλάβει (εκτός από τα προανφερθέντα βόδια φυσικά που δεν έχουν πάρει χαμπάρι ακόμη), σας παραθέτω τη φωτογραφία που τράβηξε η κρυφή κάμερα που είχα τοποθετήσει στο επιλοχάδικο για λόγους ασφαλείας, καθώς με είχαν προειδοποιήσει οι υπόλοιποι παθόντες για ό,τι θα επακολουθούσε.

Δείτε και μόνοι σας λοιπόν:

Εικονίζονται πεντακάθαρα οι εξής δύο (εκ των πολλών) τραμπούκοι του DiMerdόπουλου:

ο εξ αριστερών τραμπούκος (Δ.Σ. ή «Ο Ψεύτης» ή «Κωλοτρυπιδάτος» ή «Ε, μαλάκες, μην τυχόν σας ξεφύγει ότι παίζαμε στα σκηνάκια "Ψείρες" και με βγάλατε Κωλοτρυπιδάτο») που εφαρμόζει πάνω μου μια σατανική λαβή που του είχε διδάξει ο Αλ Μαυρόνε (την οποία είχε διδαχθεί με τη σειρά του στις ομάδες επιδείξεων κατά την αιματοβαμμένη εκπαίδευσή του στα Π.Ε.Ν. της Αργυρούπολης)

και

ο εκ δεξιών ημιπαρανοϊκός τραμπούκος (Κ.Π. ή «Πώς θα γίνει να φάμε τον Χαρισόπουλο;» ή απλά «Μισάνθρωπος» - καταλαβαίνετε γιατί), ο οποίος ετοιμάζεται να μου επιτεθεί με μια παράξενη, αλλόκοτη μπασκετική κίνηση, λες και είμαι καμιά μπασκέτα...Και χωρίς μπάλα...Psycho μιλάμε...

(Στιγμιότυπο από τα Π.Ε.Ν. της Αργυρούπολης – Ιανουάριος/Φεβρουάριος 2004)

Η επίθεση ήταν τόσο σφοδρή και λυσσαλέα, που αν δεν είχα εκπαιδευτεί κατάλληλα δε θα είχα ανταπεξέλθει και ίσως να έκανα τώρα παρέα με τους ήρωες του ’21 και να έβγαζα βρώμες για τον Κολοκοτρώνη ή το Μιαούλη σε κάποιο μεταθανάτιο Internet. Και όταν μιλάω για εκπαίδευση, δεν αναφέρομαι στη συμβατική εκπαίδευση των Π.Ε.Ν., αλλά σε κάτι πολύ πιο σκληρό, αλλά και ουσιαστικό, όπως αποδείχθηκε τελικά.

Αναφέρομαι στην εκπαίδευση που μου/μας παρείχαν οι εξής δύο άνθρωποι:

1. Ν.Κ. ή «Όπλο, κράνος, εξάρτηση και ξανά εδώ σε 1,4 δευτερόλεπτα» ή «Τσιρκοτερζίδη, δε πιστεύω να παίζεις mame;!» - «Ρε Θανάση, αφού ξέρω καλύτερο ποδοσφαιράκι» ή «Μη δω κανέναν ΕΠ.ΟΠ. να κάθεται». Καλό παιδί (συνήθως), με χιούμορ, αλλά και ψιλοδιχασμένη προσωπικότητα (τί σας κάνανε ρε παιδιά στην Ευελπίδων;)
Χωρίς την υπεράνθρωπη (τύπου Rambo ή έστω Rocky Balboa) αντοχή που απέκτησα χάρη στην εκπαίδευσή μου στα πλαίσια του προγράμματος «Η κόλαση δε πέφτει πολύ μακριά, να εδώ λίγο πιο πάνω, στη Βόρεια Πύλη μεταφέρθηκε», δε θα άντεχα στα χτυπήματα των τραμπούκων του Γιωτόπουλου του 1ου Γραφείου. Να’ ναι καλά η ολιγοήμερη (γαμώτο, γιατί δε κράτησε κάνα δυο μήνες;) εκπαίδευση στη Β.Π. (ή Βόρεια Πούτσα), κατά την οποία μάθαμε πολύ όμορφα και κυρίως χρήσιμα πράγματα. Αν μη τι άλλο, ήταν απαραίτητη (όπως και ο τουφεκισμός του τσίρκου με τη μοϊκάνα, που εξαιτίας του ξεκίνησε αυτή η Medranιά).

2. Γ.Π. ή «Ο Προβλεπέ» ή «Ο Έβρος είναι μεγάλος και μας χωράει όλους» ή «Χαρισόπουλε, μου λείπει ένα αυτί από τη συλλογή μου» ή «Κούγιου, αν δε μου φτιάξεις τώρα τη σοκολάτα μου, θα σου ισιώσω τα χέρια»”. Ίσως ο μόνος πραγματικά μάχιμος στη Ν. Σάντα (τουλάχιστον). Παληκάρι. Έτσι απλά.
Χωρίς τις τεχνικά άρτιες κλωτσιές και μπουνιές που έμαθα να δίνω κατά την εκπαίδευσή μας στο χώρο του κιοσκίου κατάφερα μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα να ακινητοποιήσω τους επιτιθέμενούς μου.

(Ο χώρος εκπαίδευσης στο κιόσκι στη σχολή kick-boxing....εεεε...συγγνώμη, στο Λόχο Υψηλών Προσώπων – Λ.Υ.Π.)

Και όλα αυτά χωρίς κόπο, μόνο με λίγη εξάσκηση στον ελεύθερο χρόνο που διέθετα για να ξεπιαστώ από τις δουλειές (που λέει ο λόγος) στο επιλοχάδικο. Εκπληκτικό!

(Σαν διαφήμιση στο telemarketing δεν ακούστηκε αυτό;!)

Έτσι, λοιπόν, με τη βοήθεια του Θεού και των άξιων - πλην αιμοσταγών- εκπαιδευτών μου αλλά και των πρόθυμων ανθρώπων μου -μην ακούσω τη λέξη "ρουφιάνοι¨-ανετράπει άλλο ένα βρωμερό σχέδιο του Μαύρου Πητ. Ουφ!

Η συνέχεια σε κάποιο επόμενο post (μάλλον). Αναμείνατε στους δέκτες σας (μάλλον είπαμε)...

Υ.Γ.1: Κύριοι, σας είχα προειδοποιήσει ότι θα βγάλω βρώμες (όχι μόνο για τον Μουφόπουλο, έρχεται η σειρά κι άλλων χακί "λουλουδιών") από τις ημέρες του στρατού ακόμη:

Υ.Γ.2: Μη με πεί κανείς ρουφιάνο...Μπουρδέλο είχε καταντήσει ο Λόχος! Κοιτάξτε χάλι:

Τσίρκοοοοοοοοοοο!!!!!!!!!!!!!!!!

24/02/07- PIANO MAGIC -Υδρόγειος

2007-02-25T03:05:00.000+02:00

Μόλις (~) γύρισα από τη συναυλία των Piano Magic στην Υδρόγειο.

Καλή, σκοτεινή, ατμοσφαιρική, μυσταγωγική μουσική.

Όποιος δεν ήρθε, απλά έχασε...

22/02/07- Κυρόπουστας - Part 2

2007-02-22T12:42:00.000+02:00

Όπως κατέθεσα στο post της 21-02-2007, μετά από τις χιλιάδες μπινιές και τα εγκλήματα κατά της – εντός των κόλπων του Ε.Σ. τουλάχιστον – ανθρωπότητας που διέπραξε ο αληταράς αυτός με το προσωπείο του καλού παιδιού, αναγκάστηκα να συντάξω την αναφορά που δημοσίευσα στο προηγούμενο post.

Μόλις λοιπόν ενημερώθηκε o μέγιστος των απατεώνων και θεατρίνων (μπορεί να έχει γίνει και θιασάρχης τη στιγμή που «μιλάμε») για το τι έχει συμβεί, άφησε στην άκρη τα προσχήματα και τα διάφορα γλυκανάλατα προσωπεία και αποκάλυψε το πραγματικό του πρόσωπο και χαρακτήρα. Η αντίδρασή του ήταν χαρακτηριστική... Από εκεί που ήταν ήρεμος, χαλαρός, χιουμορίστας και προσπαθούσε να πείσει τους συστρατιώτες του πόσο καλό παιδί είναι, μόλις ενημερώθηκε περί αναφοράς πετάχτηκε σαν δαιμονισμένος και....!!!

Αλλά να μην αναλώνομαι σε λόγια.... Παρακάτω βλέπετε τι ακριβώς εννοώ:

Πρόκειται προφανώς για σατανική και επικίνδυνη προσωπικότητα....Ο όρος εγκληματική φυσιογνωμία ωχριά μπροστά στην τερατώδη έκφραση του σκυλιασμένου από την οργή προσώπου που απεικονίζεται παραπάνω... Ο Θεός να φυλάει...

Μπορεί να σας κάνει εντύπωση βέβαια η χαζοχαρούμενη έκφραση του (μισ)ανθρώπου που είναι ξαπλωμένος δίπλα του, αλλά δε θά’πρεπε: δεν έχει καταλάβει – προς το παρόν - τι συμβαίνει και απλά συμπεραίνει ότι το καλό μας το παιδί αστειεύεται για μια ακόμη φορά. Κάτι όμως άρχισε να υποψιάζεται όταν καθώς σηκώθηκε από το κρεβάτι του, γλίστρησε στους αφρούς που είχαν πέσει από το στόμα του DiMerdόπουλου! Τότε (πάλι καλά...κάλλιο αυγά, παρά πουρέ) του μπήκαν ψύλλοι στ’ αυτιά, αν και δε χώρεσαν πολλοί, αφού εκεί ήδη είχαν φωλιάσει κοριοί (και σου είπα να πετρελαιώσουμε τα κρεβάτια!).

Μετά την έκρηξη οργής του, ο Μαύρος Πητ δεν έχασε χρόνο, αλλά άρχισε να καταστρώνει σχέδια. Σχέδια να διαφύγει και να εγκαταλείψει το στρατόπεδο πριν είναι πλέον πολύ αργά...

Το πρώτο σχέδιό του ήταν το εξής: μόλις έβγαινε από το στρατόπεδο (είχε και έξοδο ο κωλόφαρδος την ίδια μέρα) να πάει από την πίσω μεριά του για να του δώσει τα προσωπικά του είδη ο επίδοξος συνεργός του Πάντσιος ή «Πεζικάριος» ή «Μη με λέτε πεζικάριο ρε μουνόπανα» και να λιποτακτήσει. Εκείνη την ημέρα ο «Ψηλός Ρουφιάνος» ή «Πουτανάκι του Μαύρου Πητ» επέστρεφε από την έξοδό του και είχαν κανονίσει συνάντηση στη στάση του λεωφορείου για να μιλήσουν για τις τελευταίες λεπτομέρειες. Επειδή όμως μιλάω πάντα με αποδείξεις, ιδού και η φωτογραφία που τράβηξε άνθρωπός μου – ναι Κύρο είναι εκείνο το γκομενάκι που χαλβάδιαζες στο απέναντι από τη στάση σπίτι:

Στην παραπάνω φωτογραφία φαίνεται ξεκάθαρα η συνομωτική συνομιλία των δύο «λουλουδιών» του Λ.Υ.Π. Αν κοιτάξετε όμως πιο προσεκτικά τη φωτογραφία, θα παρατηρήσετε ότι στο παγκάκι είναι ξαπλωμένος κάποιος τύπος, ο οποίος κοιμάται. Αχά! Κι όμως δεν κοιμάται! Και φυσικά δεν είναι απλά «κάποιος τύπος». Επειδή όμως δεν είναι ευδιάκριτα τα χαρακτηριστικά αυτού του «κάποιου», ας δούμε το παρακάτω αποκαλυπτικό video που τράβηξε - και πάλι - κάποιος άνθρωπός μου.

http://www.geocities.com/ploutwnios/111.wmv

Είναι ένας ακόμη άνθρωπός μου, ο «Φραπεδιέρης του Λ.Υ.Π.» ή Κούγιου, ο οποίος προσποιείται τον κοιμώμενο για να καταγράψει τη συνομιλία των προαναφερθέντων αληταράδων. Φυσικά, στη συνέχεια μου μετέφερε τα πάντα κι έτσι ανατράπηκε και ακυρώθηκε το σχέδιο Α’ του Έφεδρου Φιδία Αλ Μαυρόνε.

Η δεύτερη και σπασμωδική του κίνηση ήταν να βάψει το πρόσωπό του για να μην τον αναγνωρίσει κανείς και να την κοπανήσει όπως-όπως αφήνοντας πίσω όλα τα προσωπικά του είδη. Ορίστε και το αντίστοιχο ντοκουμέντο:

Δυστυχώς όμως γι’ αυτόν προκάλεσε τις υποψίες των συστρατιωτών, αλλά και των ανωτέρων του καθώς δε διανύαμε τότε την περίοδο των απόκρεων, και έτσι μετά από την εύστοχη παρατήρηση του Ανθυπασπιστή Γκουρού ή «Φέρε το Playstation» ή «Κοιμισμένε Παναγιωτίδη» ή «Κωλοφεράντζα», το σχέδιό του ακυρώθηκε.

Συγκεκριμένα ο προαναφερθέντας έκανε την εξής παρατήρηση: «Ρε μαλάκες, ποιο είναι εκείνο το τσίρκο; Για φέρτε τον εδώ να δούμε ποιος είναι και με την ευκαιρία να του παίξω κι ένα ποδοσφαιράκι στο Playstation, γιατί λείπει ο Karantoine και έχω σκυλοβαρεθεί!».

Έτσι ναυάγησε και το δεύτερο σχέδιό του, το οποίο όμως ήταν και το τελευταίο του καθώς είχε προκαλέσει την καχυποψία των πάντων και ήταν υπό τη συνεχή και στενή παρακολούθηση των μυστικών υπηρεσιών του Λ.Υ.Π. εντός και εκτός στρατοπέδου.

Σαστισμένος ο κύριος αυτός και ιδιαίτερα εκνευρισμένος με τις αποτυχημένες προσπάθειές του, άλλαξε τακτική και προσπάθησε με βίαιο τρόπο αυτή τη φορά να επιβληθεί στα πράγματα....

Αυτό όμως είναι το θέμα του επόμενου post....Υπομονή μέχρι τότε και μακριά από κακο- ή κυρο-τοπιές!

21/02/07- Κυρόπουστας - Part 1

2007-02-20T22:45:00.000+02:00

Λοιπόν, λοιπόν... Ήρθε η ώρα να ρίξουμε άπλετο φως σε μία (άπλυτη) περίπτωση ονόματι "Κύρος"... Τί να πρωτοπεί κανείς για αυτήν κουφάλ... εεε... μυστήρια προσωπικότητα;

Νομίζω ότι την καλύτερη εισαγωγή θα αποτελέσουν τα επίσημα έγγραφα που κρατώ αυτή τη στιγμή στα χέρια μου και που πολύ ευχαρίστως θα δημοσιεύσω έτσι, ώστε όλοι μας να συνειδητοποιήσουμε με ποιόν έχουμε να κάνουμε και - κυρίως - το γεγονός ότι επί σχεδόν 10 μήνες μας κορόϊδευε παριστάνοντας το καλό παιδί...

Τα έγγραφα που παραθέτω παρακάτω αποτελούν την αναφορά την οποία είχα παραδώσει στον προϊστάμενό του του 1ου Γραφείου - μετά από αίτησή του, αφού τον είχε πλέον σιχαθεί - Υπλγου Χαρ... Στην προσπάθειά του λοιπόν ο Υπλγος αυτός να ξεφορτωθεί την μελαμψή μας ταραντούλα καθώς σαν βδέλα του ζητούσε όλη την ώρα άδειες και διάφορες άλλες χάρες, ζήτησε την συνδρομή μου ώστε να εξουδετερωθεί αυτός ο επικίνδυνος -με λοχιόσημα- κοριός .

Στο παρακάτω link θα βρείτε τα περί ων ο λόγος έγγραφα.

Προειδοποίηση: πριν επιχειρήσετε την ανάγνωσή τους, παρακαλώ να έχετε πρόχειρη μια σακούλα, γιατί ενδέχεται να ξεράσετε μετά από τη φρίκη και την αηδία που θα νοιώσετε για αυτό το ανθρωπάριο που ντρόπιασε τον Κρόκο Κοζάνης.

http://www.geocities.com/ploutwnios/Moufas.doc

Από το Ρουφ-garden, ο ανταποκριτής του blog του Πλουτώνιου,

Artemios Von Matsen.

20/02/07- Kashba

2007-02-20T12:04:00.000+02:00

KASHBA – Τέλη Νοεμβρίου 2004

Τις τελευταίες μέρες της θητείας μας, της περιβόητης – για εμάς – 285, είχαμε συναντηθεί 2-3 φορές σε ένα μαγαζί της Θεσσαλονίκης, το Kashba (ή Badla κατά τον Britneyόφιλο μισάνθρωπο Brad Pittίδη) και είχαμε συμφωνήσει μεταξύ σοβαρού και αστείου (σοβαρά το είχαμε συμφωνήσει, αλλά τελικά δυστυχώς δεν το τηρήσαμε και είπα να το περάσω έτσι) να συναντιόμαστε εκεί –αν όχι πολύ συχνά- τουλάχιστον κάθε 24-25 Νοεμβρίου, δηλαδή σε κάθε επέτειο απόλυσής μας από τις τάξεις του Ε.Σ.
(Από μια από αυτές τις ιστορικές συναντήσεις είναι και οι παραπάνω με κινητό τραβηγμένες φωτογραφίες – όποιος έχει κι άλλες ας μου τη στείλει να τις δημοσιεύσω).
Τελικά, όμως η υπόσχεση αυτή δυστυχώς αποδείχθηκε ψεύτικη και καταχωρήθηκε στο χρονοντούλαπο στο αρχείο των απραγματοποίητων υποσχέσεων του τύπου «θα σε πάρω για να πάμε για κάνα καφέ» (ξέρετε, αυτό που όλοι μας έχουμε πει ή έχουμε ακούσει όταν συναντήσαμε κάποιον φίλο από τα παλιά...).

Εκεί, θυμάμαι, είχαμε αράξει ρουφώντας ναργιλέδες με διάφορες γεύσεις, όταν επιστρέψαμε από το 424, όπου είχαμε πάει για να βγάλουμε τις ακτινογραφίες μας για να βεβαιώσουμε ότι απολυόμαστε υγιείς και ότι τελικά τζάμπα παραπονιόμασταν ότι ο στρατός αποτελεί κάτι το κακό και ανθυγιεινό...
Αν θυμάμαι καλά, τη «μέρα των ακτινογραφιών» ήμασταν στο Badla εγώ, ο Κούλης ή «Άρης μια ζωή» , ο Κύρος ή «Και τί έγινε ρε μαλάκες που είμαι θαλαμοφύλακας και είμαι μόνο με το σώβρακο;» ή «Dimerdaς»(καλά για αυτήν την περίπτωση θα ακολουθήσει ολόκληρο αποκαλυπτικό ρεπορτάζ), ο Πάντσιος ή Γιάντζιοζν ή “Maxpowerάς”, ο Κούγιου ή «Μπα! Μπα!» ή «Δε παίζει» ή «Εγγύηση» ή «Φραπεδιέρης» και ο Σεβαστό ή «Όταν κοιμάμαι οι μύγες κάνουν πάρτυ στο στόμα μου, αλλά δε παίρνω πρέφα». Σε μια απ’ αυτές τις συναντήσεις ήταν στην παρέα μας και ο φίλος – τι μεγαλόψυχοι, αν και από άλλη Σειρά – Β.Π.(όχι Βόρεια Πύλη) ή «Λέγε με το δεξί χέρι του Τραχαμπάμ» ή «Ο σκαραβαίος μου πάει σφαίρα».

Τις προάλλες, λοιπόν, που περνούσα από τη γειτονιά αυτή και καθώς γύρισα με νοσταλγία να κοιτάξω το Kashba (ναι Κούλη, το Badla εννοώ) και να βουτήξω στη σήραγγα του χρόνου για να με βγάλει στα τέλη Νοεμβρίου του 2004 και να ξαναζήσω για λίγο εκείνες τις περίεργες μέρες, χαλάστηκα περισσότερο απ’ ότι περίμενα... Ο λόγος; Ο λόγος είναι ότι πλέον δε θα έχουμε την ευκαιρία να τιμήσουμε την υπόσχεσή μας για reunion στο Kashba, γιατί το μαγαζί θα υπάρχει πια μόνο στις αναμνήσεις μας: KASHBA – ΤΕΛΟΣ. Διαπίστωσα ότι όχι μόνο έκλεισε, αλλά και ότι στη θέση του ετοιμάζεται ένα κατάστημα ηλεκτρικών ειδών ή ασφαλιστικό γραφείο ή κάτι τελείως άσχετο – δε θυμάμαι ακριβώς, ξενέρωσα τόσο πολύ εκείνη τη στιγμή, που δεν έχει σημασία το είδος της γαμωεπιχείρησης.

Χαλάστηκα τόσο, σχεδόν όσο, όταν κατά τις τελευταίες μέρες της 285 και καθώς ήμουν ξαπλωμένος σε ένα από τα κρεβάτια του ΛΥΠ, κοίταξα στο ακριβώς από πάνω κρεβάτι και είδα το «συνθηματάκι» που με είχε γεμίσει με χαρμολύπη:

«285 ΤΕΛΟΣ»...

16/02/07 - Felix

2007-02-16T17:01:00.000+02:00

Καθώς δεν έχω μάθει να αθετώ τις υποσχέσεις μου, κράτησα την υπόσχεση-απειλή και ανέβασα άλλη μια photo που ανάγεται στην army days περίοδο (χρησιμοποιώ κάποιες αγγλικές λέξεις για να γουστάρει ο αγγλολάγνος φίλος Κ. «Μισάνθρωπος » Π., γνωστός και ως ο Έλληνας Brad Pitt)...
Η συγκεκριμένη φωτογραφία τραβήχτηκε την τελευταία μέρα των Π.Ε.Ν., την ημέρα απονομής του αιματοβαμμένου (εξ ου και το χρώμα) μπερέ...
Εικονίζεται –εκτός από τον Φαντομά- μία από τις μεγαλύτερες μορφές που πέρασαν από τον Ε.Σ. (Ελληνικός Στρατός ή Έχω Σκοπιά ή Έλληνες Συχνοαυνανιζόμενοι): ο Α.Π. ή Silver ή Felix ή Δόγκανος ή «Ξυρίζομαι Χωρίς Αφρό, Γιατί Είμαι Ο Χούλκ» ή «Λούζομαι Στις Καφετέριες Του Κιλκίς» ή «Λαδάκι Στο Κωλαράκι Κύριε Καθηγητά»...
O τίτλος της photo θα μπορούσε να είναι «Το Καλό και το Κακό», «Το γιν και το γιανγκ», αφού η αντίφαση στις εκφράσεις των εικονιζόμενων είναι κάτι παραπάνω από εμφανής... Ο λόγος; Η τσατίλα από τη μία για το τεράστιο νούμερο του μπερέ (άντε τράβα να αγοράσεις άλλο μπερέ τώρα μαλάκα) που γι’ αυτό και δε φορέθηκε, και η χαρά και η περηφάνια από την άλλη για το γεγονός της ημέρας.
Αυτά...
Έπεται συνέχεια (φυσικά)...

15/02/07 - Σάντα Κυλικείο (όπως Santa Claus)

2007-02-15T00:29:00.000+02:00

Σήμερα, εκεί που σκάλιζα κάτι παλιές φωτογραφίες από το στρατό, με κατέκλυσε κύμα νοσταλγίας (που να το φανταζόμουν τότε...) και είπα να ανεβάσω στο blog μου μία από τις αγαπημένες μου φωτο εκείνης της εποχής....

Θα ακολουθήσουν κι άλλες... Σαν απειλή δεν ακούγεται;